Framfor noen har Henrik Wergeland som diktar og filosof sett sitt preg på våre tanker om Norge som nasjon. I alle dei åra som har gått etter hans død, har vår romanlitteratur spelt ei sentral rolle i å videreføre og kritisere dette tankegodset. Særlig i ein periode der ytre historiske hendingar har komplisert vår forståing av det nasjonale – er det interessant å studere korleis romanen fører forteljinga om Norge vidare. Og nylig dukka det også opp ein person med namnet 'Wergeland' i eit stort opplagt romanverk. Er dette berre eit tilfelle?