| |
DATO: 1996-03-06
SIDETALL: 1
Til Stortinget.
Underteikna stortingsrepresentantar gjer med dette framlegg om at Stortinget skal be Regjeringa endre forskriftene om kringkastingsreklame, slik at reklame for livssyn og politiske bodskap vert likestilte med reklame for annan lovleg verksemd.
Den viktigaste grunngjevinga for å oppheve dette reklameforbodet er etter Høgre si meining omsynet til ytringsfridomen og fri meiningsdanning. Høgre legg også vekt på at dagens reglar opnar for urimeleg forskjellsbehandling og skapar vanskelege avgrensingsproblem. Døme på dette er dei ulike reaksjonar på kampanjar frå Kommuneforbundet og AF. Kampanjen frå Kommuneforbundet, som i hovudsak gjekk på å understreke føremonene med offentleg drift, passerte utan innvendingar, medan Marknadsrådet greip inn mot AF sitt opplegg, som var konsentrert om AF-medlemenes løns- og arbeidsforhold i TV2. Marknadsrådet vedtok samtidig at forbodet også skulle gjelde « tilsvarende reklamebudskap for organisasjonene i arbeidslivet ».
Marknadsrådet har seinare omgjort sitt vedtak, etter at Sivilombodsmannen greip inn. Sivilombodsmannen seier i si fråsegn bl.a. om rekkevidda av forbodet mot politisk reklame i reklameforskrifta av 19. april 1991: « Jeg går ikke nærmere inn på spørsmålet om forskriftenes bestemmelse som sådan har tilstrekkelig hjemmel i kringkastingslovens § 3-1. Likevel finner jeg grunn til å bemerke at rekkevidden av forbudet mot politisk reklame i liten grad er avklart i forarbeidene, og at forholdet til vern om ytringsfriheten i Grunnloven § 100 og EMK art. 10 reiser problemer som ikke synes å ha vært drøftet. Etter min oppfatning taler dette for at en bør vise forsiktighet med en utvidet fortolkning av fullmaktsbestemmelsene. »
Denne understrekinga frå Sivilombodsmannen når det gjeld uklare tilhøve rundt ytringsfridomen, er etter Høgre si meining ei klar stadfesting av at det no er ønskjeleg å oppheve dagens forbod mot reklame for livssyn og politiske bodskap. I dagens situasjon - og mot bakgrunn av ordskiftet om ytringsfridom, organisasjonsfridom og vilkåra for demokrati og folkestyre - er forbodet mot reklame på desse viktige områda etter kvart blitt mogen for revisjon.
Dagens reklameforbod medfører at politiske parti/organisasjonar og livssynsorganisasjonar vert stengde ute frå viktige kommunikasjonskanalar i demokratiet. Den låge valdeltakinga og det minkande politiske engasjementet bør motverkast bl.a. ved å ta i bruk effektive bodskapskanalar i media, til dømes ved vervekampanjar og oppmodingar om personleg ansvar i den demokratiske prosessen. For religiøse og andre livssynsorganisasjonar har annonsering i elektroniske media vist seg effektiv. Det same gjeld tiltak og verksemder som arbeider på område som miljøsak, fråhaldssak osv.
Då lokalfjernsynet no blir bygt ut og gjev betre dekning, vil forslaget opne for større politisk engasjement på lokalplanet, samstundes som økonomien i lokalkringkastinga vert styrkt.
Reklameforbodet fører i praksis til at politiske parti og livssynsorganisasjonar ikkje vert stilte på like fot med anna lovleg verksemd. Det verkar både ulogisk og prinsipielt uheldig å handsame etermedia på ein særleg måte i forhold til andre reklamemedia, som t.d. aviser, vekeblad, kinoreklame, plakatar og andre former for direkte reklame, der bodskap om partipolitikk, allmennpolitikk og livssynsbodskap har vanleg tilgjenge på line med annan lovleg reklame.
Då Høgre sist reiste saka i Stortinget (våren 1991) var kringkastingsreklame som medium i sin spede barndom her i landet. Fleire kanalar, framvokster av norske produksjonsmiljø og betre kunnskap om mediet gjer at Høgre føler seg viss om at reklame for livssyn og politiske bodskap i Noreg vil bli nytta under ansvar og ut frå allmenne etiske normer.
På denne bakgrunn vert det gjort
følgjande
Stortinget ber Regjeringa endre
forskriftene om kringkastingsreklame, slik at forbodet mot reklame for
livssyn og politiske bodskap vert oppheva.