Med ballen i handa

Nokre speler handball for å vinne. Andre berre speler.

Fokus. Hogne og Asbjørn (til høgre) var ute i går, men i dag har dei fokus på ballen.

– Eg treng ein røyk, seier Hogne og fiskar fram ein Lucky Strike. Han inhalerer djupt, ruskar seg i håret og lar kroppen gli sakte tilbake i setet. Eg sender Hogne eit spørrande blikk, skal ikkje dette liksom vere ein idrettsmann?
– Vi var ute etter trening i går, forklarar han, og legg til:
– Vår filosofi er å vere veldig sosiale og passe seriøse. Ofte går vi ut etter trening på fredagane fordi vi trener så seint. Skikkeleg ukurante treningstider, forresten. Vi blir skvisa heilt inn i fredagskvelden for at ein gjeng lutgamle professorar skal få spele løkkefotball til si faste tid. Hogne ristar på hovudet og sukker sigarettrøyk.
Han er ein av stjernene på BSI sitt herrelag i handball. No har han nett blitt henta av trenar Ove Lennart og Studvest. Saman sitt vi i bilen til Ove Lennart si mor. Det er laurdag formiddag og Studvest er klar til å oppleve ein dag med BSI sine handball-lag. Først skal vi sjå herrane spele, og etterpå følgjer vi med Ove Lennart til damene sin kamp. Han trener begge laga, heilt gratis, berre fordi han vil.
Det er ikkje berre Hogne som er stjerne på handball-laga til BSI. Der er alle stjerner, alle får vere med og alle får spele.
– På den tida eg har vore med er det berre ein som har slutta fordi han meinte han ikkje fekk spele nok, fortel veteranen Hogne, og legg til at han som slutta aldri hadde spela handball før.

 

Herrar i trusa
Ein halv time, fire omvegar, litt kartlesing og to Lucky Strike seinare er vi framme ved Landåshallen.
– Herregud, dette ser jo ut som ein bunkers frå eit tidlegare østblokkland, utbryt Hogne.
Sant nok. Landåshallen er sliten, liten og grå. Men inne er stemninga god. Sjølv får eg assosiasjonar til min eigen barndom då eg ser tolvåringane som sel vaflar, muffins og sjokoladekake. Hjelpsame foreldre svinsar rundt og folk frå det lokale idrettslaget organiserer. Resten av herrelaget til BSI er allereie på plass.
Fem minutt seinare står eg i ein garderobe med tolv herrar i trusa. Eg blir litt brydd av så mykje naken hud, men laget er upåverka av ei kvinne sitt nærvere og fotografen som knipsar. Dei seier berre at det er kjekt med publikum for ein gongs skuld, dei fortel Ove Lennart kva nummer dei har på skjorta og diskuterer motstandarane.
– Vi har slått dette laget før, så vi bør kunne ta dei igjen, seier Dag, og legg til at det er litt viktig å vinne.
– Førre sesong var vi i tredje divisjon, men så rykte vi ned. Målet vårt for denne sesongen er å komme opp igjen i tredje.

Keeper-slit
Oppvarminga er ganske hektisk. Herrane spring rundt på golvet og oppover veggane og klappar på kvarandre når dei syns at nokon er flinke. Tempoet er høgt for alle unntatt for Morten som er keeper. Medan dei andre blir raude i andletet, slappar han av med snus under leppa. Han stiller seg ved sida av meg og smiler. Eg spør om han ikkje har tenkt å varme opp. Morten svarer at han skal spele heile kampen. Det held.
– Skriv at vi treng fleire keeperar. Det er ganske tøft å være åleine som keeper, skal eg seie deg.
At det er eit slit å vere keeper tviler eg ikkje eit sekund på. Ballane fyk som kanonar kring hovuda på oss, og eg spør Morten kva som er allar tøffast med keeperjobben.
– At alle dei andre er like fyllesjuke som meg, svarar Morten.

Høstdepresjon. – Vi er inne i en generell down-periode, fortel Inga (til høgre).

Unge frustrerte menn
Fyllesjuk eller ikkje, når kampen startar senkar alvoret seg over alle på banen. No er det BSI mot Norden 2. Med klister som våpen går laga til kamp, og begge vil vinne. Herrane på Norden 2 har minst tjue års erfaring og kan dei eldste tjuvtriksa i boka. Gamlekara speler rått og fintar dei unge trill rundt. BSI blir så frustrerte at dei berre klarer å sette inn nokre stakkarslege, desperate mål og lar det i staden hagle med bannord. Dommaren på si side har eit markeringsbehov og lar det hagle med utvisingar. Likevel held BSI tritt med motstandarane og ved pause er det uavgjort. Da kjeftar alle på alle, men Ove Lennart skjer gjennom på si beste og mest engasjerte sognedialekt:
– Dei kunne jo ha vore fedrane dykkar heile gjengen. De dett ned på deira nivå og spaserer over midten!
Om det er Ove Lennart sin pep-talk, harme over dommaren eller misnøye med eigen innsats som gjer utslaget, er uvisst. Etter pausen er i alle høve herrane frå BSI langt betre. Framleis haglar det med «satan» og «faen», men dommaren godtek det, heilt til Hogne ropar «Herreguuuuud» frå benken. Da kjem dommaren med heva peikefinger og seier at vi alle saman må halde kjeft der ute. Til og med Ove Lennart får gult kort, men vi på benken held munn. Fem minutt før kampen er over kjenner Ove Lennart seg trygg på at laget vil vinne, og vi kan gå slik at vi rekk pausen i kampen til damelaget i Haukelandshallen.

Haustdeprimerte damer
På veg ned til damene spør eg Ove Lennart om han tykkjer det er stor skilnad på å trene eit herrelag og eit damelag.
– Det er som natt og dag, stadfestar han, men når eg spør kvifor, greier han ikkje å sette ord på det.
– Det er noko med lynnet, seier han vagt.
Vel nede i Haukelandshallen gjev likevel svaret seg sjølv. Vi kjem inn i den gigantiske hallen like før pause og BSI ligg under med fire mål. Når pausesignalet gjev seg til kjenne, går damene ned i eit hjørne og set seg i ein ring. Dei er nok enda meir frustrerte enn herrelaget var i sin kamp, men i staden for å skulde på kvarandre skuldar dei på seg sjølv.
– Eg tar på meg skulda for dei sleivete pasningane. Du har fortenesta for halvparten av mine mål, seier Irene.
Laget diskuterer kva dei kan gjere betre og Inga seier at ho tykkjer dei skal gå inn for å vere litt gladare.
Trass i denne oppmodinga er ikkje damene særskilt humørfylte når dei på ny går ut i kamp. Det går ikkje så mykje betre enn før pause, og frå benken kan Inga fortelje meg at laget er nede i ein generell «down-periode». Dei har ligge i fjerde divisjon i fleire sesongar og noko håp om å rykke opp brast for nokre kampar sidan. Forklaring på anti-suksessen har ikkje Inga, men kjem med forslag om ein eventuell umedviten og kollektiv haustdepresjon.

Tøffe Tove
Likevel prøver BSI-kvinnene å oppmuntre kvarandre. Damene på benken seier «synd det» heile tida til damene på banen som til tider ikkje klarer å bruke luker som i følgje Ove Lennart er store som middelhav, låvedører og diverse andre breie fenomen. I tillegg dett Inga og får vondt i ryggen før Gunn-Marit like etterpå får eit slag i hovudet. Ho held på å svime av, men det går heldigvis bra. Det er hardt å spele handball. Alt dette skjer medan seks representantar frå herrelaget kjem inn i hallen og går opp i rolla som groupies på sidelinja. Dei prøver seg på eit felles BSI-heiarop, men klarer ikkje å overdøve mennene til kvinnene frå Nordnes som ropar «NORDNES, NORDNES» og «TOVE, TOVE» og får i stand ei bølgje enda dei berre er fem stykker. Tove er helten på Nordnes 2. Ho er mykje brunare, mykje lysare i håret og har ein mykje større permanent enn nokon av BSI-damene. Dessutan speler ho mykje betre handball. Til slutt taper BSI 18-26.
Etterpå tykkjer keeper Cecilie at det var synd at dei skulle tape mot eit slikt husmorlag. Til det kunne eg sagt at ein skal ikkje undervurdere husmødre, men det hadde vore ein garantert stemningsdrepar. I staden analyserer jentene tapet sitt sjølve og skuldar på for mykje vin i går, for mange kjekke gutar på sidelinja i dag og ein innpåsliten Studvest-fotograf. Den einaste dei ikkje skuldar på er Ove Lennart. Kjekke Ove Lennart. Hadde berre heile verda vore som han.

Tekst: Elisabeth Solvang
Foto: Hugo Skarsten Larsen