radio

Radio Gaga

Vinylgutane. DJ Truls Puls og DJ Nuteq snurrer plater mellom innslaga.

– Har vi ingen leidning vi kan låne?
– Eg veit’a faen eg!
Det er fredag og me er på Kvarteret, rettare sagt i Speilsalen. Det sprakar og knitrar iltert frå eit par kraftige høgtalarar. Dei står strategisk plassert på kvar si side av rommet og akkurat no fyller dei det med ulyd. Teknikar og produsent er ikkje heilt dus med leidningane, miksepulten og all teknikken som omgjer dei. Det er ein halvtime til sendestart og mykje som skal ordnast. Det er ikkje bare bare å lage radio på café.
Studentradioen i Bergen har teke radiokonseptet eit steg vidare. Det er ikkje lenger nok for dei å bare vera høyrbare, no vil dei vera sjåbare óg, difor okkuperer dei speilsalen ein gong i månaden og arrangerer radiocafè. Vanlegvis skjer det bare den fyrste fredagen i månaden, men sidan det denne helga er by:Larm òg titusen ting som skjer så trengst to dagar, fredag og laurdag. Fyrste gong dei arrangerte radiocafè var under FeBer-festivalen i fjor haust, då var det meir som eit eksperiment, men sidan det viste seg å vera vellukka, så har det no blitt fast post på programmet. Folk liker å sjå radio.

Unplugged: Mange band var innom studentradioen og gjorde akustiske versjonar av låtmaterialet sitt i løpet av helga. Her er bandet «Seven» i aksjon.

Stressnivået aukar jo nærare ein kjem sendestart. Men produsent Tine Rude verkar å ha vore ute ein og annan radiokveld før. Ho vandrar fram og tilbake i lokalet og gir beskjedar og tenner stearinlys og svarer på spørsmål frå folk som lurar på kva som foregår. Ho har ein base ved eit bord der ho har lagt sine tre eigedelar for kvelden; ein mobiltelefon, ein halvliter Cola og ein pakke Ifa pastillar, av den sorten han opera songaren brukte på 20-talet. Av og til stiller ho seg opp ved bordet sitt og tek eit overblikk og ein slurk Cola før ho går ein ny runde.
Radioens to eigne hus-DJ’ar har rigga seg til med kvar sine to platespelarar. Dei har kvar sin koffert med vinylplater, som dei skal presentera utdrag frå i løpet av dei to timane sendinga varer. DJ Truls Puls har ei grå Metallica t-skjorte på seg, i tillegg til ei lue. Når eg spør han kva musikk han speler, tenker han seg litt om før han svarer at han speler alt frå atmos-færisk til ikkje-atmosfærisk musikk. Eg forstår ikkje heilt kva han meiner, men eg har aldri høyrt om dei kategoriane i samband med Metallica iallefall. Eg tenkjer at den t-skjorta er nok litt ironisk meint.

Koordinasjon. Produsent Tine Rude har fleire ting enn vanleg å ordne med når sendinga går frå speilsalen. Men det ordnar seg etterkvart.

Programleiarane kjem. Alt er gjort klart til dei, bordet er dekka og terningane kasta. Dei set seg ved programleiarbordet og byrjar å bla i papir og drikka cola. Stian Skytterholm er ein av dei to, han har aldri gjort dette før og innrømmer at han er litt nervøs. Yngve Brynjulfsen har vore med ein gong tidlegare, men innrømmer at denne måten å laga radio på er ekstra krevjande.
– Eg har forberedt meg ei veke på dette, ei vanleg sending frå studio krev eit par-tre timar med forarbeid, så dette er ganske spesielt ja. Ein merkar somarfuglane i magen, fortel han.
Så vert klokka seks. Det er klart for sending, alle må slå av mobiltelefonane og høyra etter på introen. Stian og Yngve ynskjer lyttarar og publikum velkomne. Dei høyres litt kortpusta og hektiske ut, og lyden er låg. Teknikaren skrur litt opp, men då feedar det i høgtalarane. Gutane får melding av Tine om å gå nærare mikrofonane. Då vert det betre.
Sidan det er by:Larm og 140 band i byen så er det vel på sin plass at nokre av dei får litt air-time. Bandet «Seven» er fyrst ut. Dei har vore a-lista på Petre med sangen «Bite» og har visse ambisjonar om popstjerne tilvære. No skal dei spele akustiske versjonar av eit par songar. Etter at dei har fått stemt gitaren, så drar dei «Play» og «Honey» frå eige repertoar. Det høyres ikkje så veldig overtyande ut, men dei forsikrar at dei er mykje betre elektronisk. Me får stola på det.

– I kva by vart by:Larm arrangert i fjor? Spør Yngve.
Alle radioprogram med respekt for seg sjølv må ha ein eller annan form for konkurranse. Det er radiomediets eldste triks for å halda på lyttarens merksemd, etter det å spele songar sjølvsagt. Radiocafeen byr også på konkurranse, der premien er gratis inngang på kveldens konsertar på Hulen og eit eksemplar av den ferske Killing Zoe plata. Det verker som dei fleste veit svaret. Dei som ikkje visste det veit det iallefall når Stian seinare refererer til fjorårets by:Larm arrangement i Stavanger i ein samtale med eit band. Men det er no så.
Folk kjem og går. Det er til eikvar tid folk rundt alle borda. Dei fleste har skaffa seg ei pils. Av og til vert me forstyrra av noko som høyres og kjennest ut som kraftige jordskjelv. Det er ikkje jordskjelv, men lyden av trash metal bandet «Cheese cake truck» som bruker mykje stortromme rett under oss, i Teglverket. Tine Rude forsikrar om at bråket ikkje kan høyrast på lufta, så det er ikkje så farleg.
Neste band på scenen heiter «Ping». Programleiar Yngve meiner musikken deira er rar, og bandet stiller seg ikkje heilt uforståande til den beskrivelsen. Ein ganske rar ting dei plar gjera er å trekka lodd om kva instrument dei skal bruka på dei ulike songane, i tillegg så har dei eit prinsipp om at dei aldri skal bruka meir enn ein dag på kvar låt. Det har noko med spontanitet og energi å gjera, blir me fortalt. Me får høyra ein sang dei har spelt inn, og det er ikkje vanskeleg å vera einig i karakteritikken «rar». Stort lenger unna platekontrakt går det vel ikkje an å koma, tenker eg når dei usamanhengande tonane renn ut av høgtalarane. Bandet sjølv legg ikkje skjul på at dei har små sjangsar i det komersielle rotteracet. Dei tvilar på om dei i det heile tatt har eit publikum, men dei liker å spele, og dei synst at by:Larm er gøy og liker at dei får gratis øl. Dei er morosame og lite sjølvhøgtidelege. Det liker folka i salen.

Studentradioen sender bare frå klokka 17 til klokka 20 kvar dag, så er det eigentleg nokon som får med seg sendingane? Tine Rude forteller litt om studentradioens posisjon i radio-Bergen.
– Det er vanskeleg å samanlikne vår lytteroppslutning med andre radio kanalar fordi me sender ikkje så mykje som dei. Men me kan samanlikne oss med andre program, og i forhold til eksempelvis Kaliber på Petre så gjer me det bra. Dei ligg på rundt 2 til 3 prosent oppslutning, mens me har cirka 2 prosent. Det viser at me er på nivå med Petre i bergenstraktene.
2 prosent oppslutning høyrest kanskje ikkje så voldsomt mykje ut, men ein må ta med i betraktningen at då er alle personar i bergenstraktene som har radiotilgang inkludert. Det vert rundt 200 000 mennesker det. 2 prosent vert jo litt. Og med ny logo og heftig markedsføring satsar studentradioen på å rekke endå fleire. Det er mange som ikkje er klar over at det finst eit studenttilbod på den fronten, og det inntrykket må rettast opp, meiner Tine.

Så er det duka for litt større navn på scenen. Fyrst tek Erlend frå «Kings of Convenience» ei låt som han ikkje får spelt når dei er duo. Det høyrest sympatisk ut. Så kjem spelemannsprisvinnarane «Palace of Pleasure» på scena. I motsetjing til mange av dei andre litt mindre medierutinerte banda er Palace karane ivrige og snakkesalige. Dei fortel om dei to spelemannsprisane dei har vunne, om den fyrste som dei lodda ut under ein konsert etterpå, og den andre som dei vurderer å selje. Han er verdt sine 3000 kroner i bronse fortel dei, og sidan han ikkje ser spesielt godt ut, er det ingen som vil ha han på peishylla, eller ei anna hylle.
Klokka 20 er sendinga over. Eit tettpakka by:Larm program har kome til ein ende. Yngve, Stian, Tine og dei andre studentradiomenneska pustar ut. Det var kjekt, men det var kjekt å vere ferdig og. Neste månad er det ein ny dag med live sending. Tune in eller show up.

Tekst: Geir Zahl
Geir.Zahl@student.uib.no
Foto: Henning Mohaupt