 |
JAAAAAZZZZ!
Bergmund Waal Skaslien vil ha jazzundervisning
i Bergen. Foto: ANDERS VALDe
|
Waal Skaslien har bakgrunn frå den klassiske utdanninga
både ved Konservatoriet i Trondheim og ved Griegakademiet.
No arbeider han ved Bergen Jazzforum og Vestnorsk Jazzsenter
med eit prosjekt som har som mål å legge forholda
til rette for nyskapande jazz. Han etterlyser ei meir allsidig
musikkutdanning i Bergen.
– Musikkutviklinga dei siste fem-seks åra har gjort
at behovet for musikarar som beherskar fleire sjangrar har
auka. Griegakademiet gjer ein kjempejobb på sitt felt,
men ein treng musikarar som kan møte dei utfordringane
som ligg i at blanda musikkformer vert meir og meir vanlege.
Waal Skaslien viser til framveksten av nye, gode jazzmusikarar
frå jazzlinja ved Konservatoriet i Trondheim, og trur
at eit breiare tilbod ville ha hjulpe på dagens situasjon
i Bergen.
– God allmennutdanning
Frode Thorsen er instituttstyrar på Griegakademiet
og leiar for Nasjonalt råd for utøvande musikkutdanning.
Han trur ikkje at situasjonen for jazz i Bergen utan vidare
kan førast attende til eit manglande studietilbod.
– Institutt for musikk ved Griegakademiet har fram til
no berre gitt utdanning innan den klassiske genre. Vi veit
gjennom ei rekke døme at denne utdanninga har gjeve
mange ei fagleg plattform som også har gjeve dei moglegheit
for å arbeide innan andre sjangrar. Ein kan sjå
på klassisk utdanning som ei allmennutdanning for musikarar.
Det viser seg også at stadig fleire musikarar i løpet
av si karriere lærer seg å beherske flere sjangrar.
Thorsen nemner nettopp Bergmund Waal Skaslien som eit døme
på ein moderne musikar som har bakgrunn i klassisk utdanning
men har utvikla seg innan andre sjangrar. Han meiner elles
at ei rein jazzlinje ved Griegakademiet kan virke mot si hensikt.
– Ei sjangerspesifikk jazzlinje vil kunne verte konserverande
i staden for progressiv. Dette trur eg heller ikkje at jazzmiljøet
ynskjer, seier Thorsen.
Waal Skaslien er samd i at Griegakademiet gjev ei god grunnutdanning,
men peikar på at dei studentane som har utmerka seg
innan andre sjangrar enn klassisk ikkje har tileigna seg desse
ferdigheitene på Griegakademiet. Dermed er det berre
dei spesielt interesserte som prøver ut andre sjangrar.
– Dette kunne ha vorte retta på gjennom eit breiare
tilbod. I dag har Griegakademiet for liten fokus på
improvisasjon og konsertar.
– Vurderer å satse på jazz
Det såkalla Boysenutvalget, som har tatt føre
seg høgare norsk musikkutdanning, tilrår at ein
på sikt opprettheld antal studieplassar på klassisk
utøving, og auker noko på rytmisk musikk og jazz.
Thorsen seier at Griegakademiet vurderer å opprette
ei spesialutdanning på desse områda, i samarbeid
med Høgskulen.
– Om vi klarer å skaffe naudsynte midlar, vil vi
gjerne satse på ei jazzutdanning, men ei slik satsing
er svært gjennomgripande og kostbar. Jazzgenren har
sin eigen musikkteori og læringstradisjon. Utstyr og
instrument er også av ein heilt annan type. Vi treng
naturlegvis også eit spesialisert vitskapleg og kunstnarisk
personale. Men vi vil vurdere å satse på dette
under Griegakademiparaplyen.
Waal Skaslien meiner at ein bør unngå problem
med administrasjon og kostnader, og heller prøve å
finne smarte løysingar. Han meiner at forholda ved
Griegakademiet ligg til rette for dette.
– Det finnest ein stor kompetanse på jazz i Bergen.
Ein burde lett kunne integrere denne kompetansen i undervisninga
på Griegakademiet. Dette treng ikkje skje i form av
ei rein jazzlinje, men ein kan legge opp ei undervisning som
i større grad er basert på improvisasjon. På
dette området har ein alt sterke lærekrefter ved
Griegakademiet.
Thorsen er samd med Waal Skaslien i at musikkutdanninga kunne
ha vore meir allsidig, og seier at Griegakademiet diskuterer
fleire alternativ.
– Ein annan modell er å gje mindre tilbod på
5 og 10 vekttall som kan verte integrerte i det eg kallar
allmennutdanninga. Desse tilboda kan i så fall vere
valfrie einingar innan både konservatorieutdanninga
og musikklærarutdanninga ved HiB. Når vi kjem
lenger i utgreinga av desse spørsmåla vil vi
også spørre organisasjonene om råd. Det
kan tenkast at ein med fordel kan samarbeide om slike vekttallskurs.
På dette feltet har vi mykje ugjort.
Bjarte Brandal
bjartebrandal@hotmail.com
– Må samarbeide
John Pål Inderberg er seksjonsleder ved
avdeling for jazz ved Musikkonservatoriet i Trondheim. Han
er godt kjend med miljøet i Bergen, og kjenner seg
ikkje heilt att i framstillinga av Bergen som ein by med få
unge jazzmusikarar. Likevel trur han at Bergen ville ha fått
fram fleire musikarar gjennom eit betre utdanningstilbod,
men meiner at problemstillinga er meir komplisert.
– Dei ulike musikkutdanningane i Norge burde vore meir
samkøyrde. Jazzmiljøa og musikkutdanningane
i dei store byane kunne hatt ulike vinklingar til undervisninga,
slik at dei kunne utfylle kvarande i staden for å konkurrere.
Ei viss nasjonal samordning må til, slik at ikkje alle
institusjonane har dei same måla og verkemidla til å
nå måla.
Inderberg meiner at det uansett er viktig å ha eit utdanningstilbod
som er krystallklart.
– Fagplanane må vere retta inn mot utøvande
musikarar. Samstundes må metodikken vere målorientert.
Sjølv om kopiering i metodisk samanheng kan fungere
godt, er det endelege målet å skape improviserande
musikk.
For Bergen sin del trur han at samarbeid er nøkkelen.
– Jazzklubbane, Griegakademiet, Vest-norsk Jazzsenter
og kommunen må stikke fingeren i jorda og byrje å
samarbeide i større grad. Ei utdanning i Bergen bør
finne ein base i det som skjer i jazzmiljøet i byen.
