Ein laurdag i oktober

Klokka 08.00
Klokka åtte laurdagsmorgon er Torgallmenningen stille. Berre
nokre få morgonvandrarar hastar over plassen til og frå gud veit kva. Det er stille etter stormen. Fredag kveld og hæla i taket er over. Dei siste studentane og strilane har funne seg eit nachspiel eller ein taxi heim til Åsane, Fyllingen eller kor dei no kjem frå alle saman. Attende er berre duene som et seg feite på junkfood og smular frå dei rike sitt bord. Saman med Rein Bergen jobbar dei for å halde byen si storstove presentabel. Dei halvetne hamburgarane og det fetta kebabpairet må vere ute av syne før hordene med handleglade set kursen for Torgallmenningen laurdag føremiddag. Plassen må vere rein og pynteleg.
Pyntelege må òg toaletta vere, tross alt betaler ein fem kroner for herlegdommen.
Usynlege hender sørgar for at det luktar reint og fint og ikkje gammal urin og restar frå gårsdagens litt for fuktige fest. Dovaskarane på Torg-allmenningen er som andre dovaskarar, dei er vekke før du får sjansen til å sjå kven dei er.

Klokka 11.00
Laurdag føremiddag. Det er bilfri dag og folk tek beina fatt for å komme heilt inn i sentrum. Den stille plassen som i morgontimane låg folketom er no forvandla til ei myldrane maurtue.
Allmeningane var opprinneleg offentlege rom som var opne for alle. Her møttes byfolk og strilar og prøvde og lure kvarandre inn i tvilsame hestehandlar. Det var ein god handel når begge gjekk heim og følte dei hadde lurt den andre.
Denne laurdagen har hardingane komme mannsterke til byen. Dei lokkar med epler, hardingfeler og barn i bunad. Eit lite nasjonalromantisk tablå på multietniske Torgallmenningen.
Hardingane gjer seg klar til å marsjere over plassen og ned til Torget. Før dei kan gjere det må dei sørge for at hardangerdraktene sit som dei skal. Med så mange tilskodarar må alt vere perfekt. Ei jente som truleg ikkje brukar hardangerkrune på til vanleg, slit med å få knyta den skikkeleg fast på hovudet.
– Den skal ikkje vere så skeiv, skal den? spør ho den for dagen
utnemde rekvisitøren.
Svaret er at nei sjølvsagt ikkje. Etterfulgt av hektisk ordning av
utstyr. Det er kort tid til prosesjonen skal nedover Torgallmenningen med politimesteren i spissen. Detaljane må vere på plass.

Klokka 12.00
Å halde på folk si merksemd på ein bikubetravel Torgallmenning ein laurdagsføremiddag er inga lett oppgåve. Alle kjempar om merksemd og over det heile ligg ein
mobilsymfoni i D-dur. Frå alle kantar summar det i friske små melodiar. Her møtes Mozart og Aqua i ein grenselaus kakofoni. Saman smeltar dei saman med stemmer, hundeglam, korpsmusikk og mykje anna og dannar byen sitt lydteppe.
Ei rekke oransjekledde personar kjem syngande over plassen. Sangen deira kling høgt og tydeleg, men orda er litt vanskelege å tyde. Det er Vegvesenet. Dei har på seg flotte refleksvestar og marsjerer taktfast mot Narvesenkiosken. Vegvesenmennene og kvinnene stiller opp og tek fram instrumenta sine. Dei gjer klar og spelar opp til ein feiande flott Sousa-marsj. Det er nesten rock’n roll. Vegvesenrock.
Frode Helgesen har stort grått skjegg og spelar pikkolofløyte. Han er mannen du stolar hundre prosent på når han handterer eit tungt kjøretøy. Store hender som ser ut som om dei kan knuse stein. Kroppsleg storleik som tilsynelatande gjer han meir fortruleg med ein tuba. Likefullt trakterer han pikkolofløyta med eleganse. No har Frode Helgesen og Vegvesenkorpset innteke Bergen med bravur.

– Vi markerer at det er bilfridag i Bergen seier Frode Helgesen, samstundes prøver vi å skape litt blest om oss sjølve og arbeidsplassen vår, seier han, før han på ny tek fløyta fatt.
Denne gongen speler dei opp til ein korpsmedly over kjende og kjære klassikarar. Folk smiler og er nøgde. Bandet spelar feiande friskt. Det er nesten sommar enno. Men berre nesten. Ein kald vind feier rundt hjørnet og minner folk på at sommaren for lengst er over.

Klokka 13.00
Hengebuksvinet Nolle gryntar nøgd. I ei lita kasse midt på plassen får det boltre seg i tilskodarane sine tilrop. Ein og anna godbit får det òg slengt til seg. Det er godt å vere gris. Enn så lenge. Kanskje endar òg hengebuksvin opp som ribbe og medisterpølser. Det er litt over to månader til jul.
Men til då boltrar det seg friskt og er til stor underhaldning for dei frammøtte.
– Heiter du Nasse Nøff, spør ei ung mor. Dottera hennar er veldig fascinert av dyrevidunderet.
– Det er ein stuegris, meiner ein eldre mann, som kanskje har peiling på grisehald?
Dei fleste som let seg glede av
grisen er ungar. Grisen stiller velvillig opp og gjer det grisar gjer best. Gryntar og er seg sjølv nok.
Etterkvart stilnar det litt av. Folk har fått gode opplevingar og er metta på inntrykk. Småbarnsfamiliane må skunde seg om dei skal rekke å handle og å nå polet før det stenger.