Melankolsk og uklart

Pedro Carmona-Alvarez har skrive ein roman utan punktum. Det er også ein roman utan ei historie.

«La det bare bli blåmerker igjen» er eit modig prosjekt. Ikkje berre av di Carmona-Alvarez sin debut som romanforfattar er eksperimentell reint språkleg, men like mykje grunna det flytande og flyktige innhaldet. Eg må tilstå at eg har vanskar med å forholde meg til boka som roman. Der forfattaren lukkast, finn vi vakre passasjer; bilete som er melankolske utan å vere pretensiøse, og som tydeleg illustrerer Carmona-Alvarez sitt talent for poesi. Men det er også noko av problemet til «La det bare bli blåmerker igjen», det vert for usamanhengande, for lett. Romanen manglar rett og slett ei, eller fleire, historier, som kunne ha knytt språket og forteljarstemma saman og kanskje ha skapt ein god roman.

Arkivfoto: Robert Bråthen

Gjennom eit sitat frå Steven Malkmus i Pavement, antyder forfattaren at kapitla i «La det bare bli blåmerker igjen» kan lesast i vilkårleg rekkefylgje. Det viser at Carmona-Alvarez nok er klar over det underteikna ser på som eit problem, og at han truleg bevisst har villa skape ein slik effekt. Men resultatet er ein roman som nesten like gjerne kunne ha vore ei novellesamling.
At Carmona-Alvarez har ein fascinasjon for Leonard Cohen er ikkje nokon løyndom. Han bruker då heller ikkje meir enn halvanna side av «La det bare bli blåmerker igjen» på å kome med ein utilslørt allusjon til hovudmotivet i Cohen sin roman «Beautiful Losers» frå 1967. Ikkje det at det er noko gale i det, kanskje kan ein til og med finne ein nøkkel til Carmona-Alvarez sin roman gjennom Cohen. Utan å trekke samanlikninga for langt, er der også fleire fellestrekk. Begge forfattarane er relativt eksperimentelle, begge skriv også dikt, og begge lukkast berre eit stykke på veg som romanforfattarar. Kort sagt: dei ser ut til å meistre diktet betre enn romanen.
Men når det er sagt, må det også seiast at Carmona-Alvarez har eit udiskutabelt talent for språk. Dersom han klarer å strukturere dette talentet, klarer å skrive ei historie utan å miste kjensla for språket, kort sagt: om han klarer å meistre sjølve sjangeren roman betre, kan vi sjå fram til gode bøker frå ein av dei meir lovande unge norske forfattarane.

Bjarte Brandal
bjarte.brandal@c21.net