|
Enno i tida omkring 1800 stod lækjekunsten og medisinalstellet på eit primitivt nivå i høve til seinare. Fagutdanna legar var det alt i alt nokre tital av i landet og sjukehus langt færre. Men folk braut armar og bein, såra seg, fekk byllar, skabb og lus, så behovet for legehjelp og behandling var ikkje lite. Kven behandla, kvar henta dei kunnskapen frå og kva arbeidsvilkår hadde dei? I foredraget tek Brynjulv Gjerdåker, som er professor ved Historisk institutt ved Høgskulen i Volda, eit lite streiftog inn i dette feltet.
|
