SFT syner til klage av 01.03.00 frå Sunnfjord Miljøverk (SUM) over Fylkesmannen i Sogn og Fjordane sitt vedtak av 10.02.00. Saka er oversendt SFT ved Fylkesmannen sitt brev av 24.03.00.

SFT seier seg lei for den lange tida sakshandsaminga har teke.

Fylkesmannen sitt vedtak

For Fylkesmannen sitt fullstendige vedtak syner vi til brev av 10.02.00 til Sunnfjord Miljøverk. Fylkesmannen gjer i vedtaket ei oppdatering av krava i utsleppsløyve for Hesjedalen avfallsplass i samsvar med tidlegare vedtak fatta av SFT 28.4.99. Reelle endringar som ikkje er endeleg avgjort av SFT i førre klagerunde kunne påklagast. SFT skreiv i si førre avgjerd at Fylkesmannen måtte vurdere om det låg føre særlege grunnar for å gjere unntak frå forbod mot deponering av våtorganisk avfall for Hesjedalen avfallsplass. Fylkesmannen har i det nye vilkårssettet vedteke å forby deponering av denne fraksjonen.

Klagar sine merknader

1. Krav om forbod mot å deponere våtorganisk avfall

Klagar syner til forureiningslovens § 2 nr. 4 kor det heiter at avfallet skal gjenvinnast der dette er rett ut frå ein veging av miljøomsyn, ressursomsyn og økonomiske forhold. På grunnlag av ei samfunnsøkonomisk vurdering som InterConsult Group (ICG) har gjort på oppdrag for SUM, syner ein til at deponering er den samfunnsøkonomisk mest lønsame måten å handtere det våtorganiske avfallet på. SUM hevdar difor at det ikkje er heimel i lovverket til å krevje at det våtorganiske avfallet skal skiljast frå restavfallet og komposterast eller handsamast på anna måte. SUM krev difor at vedtaket om forbod mot deponering av våtorganisk avfall vert oppheva.

SUM kommenterer at ein sjølvsagt ikkje kan talfeste alle moglege skader, ulemper, ressurs- og miljøomsyn i eit samfunnsøkonomisk rekneskap, men hevdar at deira vurderingar for Sunnfjord-regionen er så eintydige at andre skjønsmessige vurderingar eller føre-var-prinsipp ikkje kan oppvege den fordelen det inneber å fortsetje å deponere våtorganisk avfall. SUM viser også til at dei er kjent med den nasjonale målsetjinga om å redusere alt organisk avfall til deponi og stiller seg uforståande til den einsidige fokuseringa som miljøstyresmaktene har hatt på våtorganisk avfall når det tørrorganiske påviseleg gjer minst like store utslepp av klimagassar.

2. Krav om gassavbrenning

Klagar hevdar at oksidasjon av metan i toppdekke er ei betre løysing og krev at dette vert sidestilt med gassavbrenning der oksidering gjev minst like godt resultat som gassavbrenning.

Fylkesmannen sine merknader til klagen

1. Våtorganisk avfall

Fylkesmannen syner til sitt vedtak og grunngjevinga der. SFT blir også beden om å vurdere om MD bør handtere klagen på grunn av føringane SFT ga i si førre klageavgjerd. Fylkesmannen ber vidare om ei vurdering av om kommunane sine vedtak (om utfasing av våtorganisk avfall frå avfallsplassen) etter forureiningsloven § 33 a er tilstrekkeleg bindande eller om ein i tillegg bør setje krav i utsleppsløyve.

Fylkesmannen syner elles til at det ikkje er mogleg i praksis å oppnå 100 % utsortering, og stiller spørsmålsteikn ved heimelsgrunnlaget for forbodet. Fylkesmannen ber difor om ei vurdering av om forureiningsloven § 33 kan vere meir dekkjande enn å stille kravet gjennom utsleppsløyve.

2. Gassavbrenning

Fylkesmannen syner til sitt vedtak og ber SFT vurdere om oksidasjon kan godkjennast som metode.

3. Vannprøver.

Fylkesmannen syner til at det har kome til ein feil ved siste revisjon av løyve, som har ført med seg ei innstraming som ikkje var tilsikta, og ønskjer difor å endre vilkår 3.2.1. i vedlegg 1A til løyve.

SFTs vurdering

Prinsipiell vurdering

Fylkesmannen har gitt løyve til forureinande verksemd og har i den samanhengen sett vilkår for løyve i samsvar med krava i forureiningsloven §§ 16 og 29. Vilkåret om forbod mot deponering av våtorganisk avfall er sett då Fylkesmannen ikkje har funne tilstrekkelege grunnar til å gjere unntak for Hesjedalen frå SFT sine retningslinjer om å setje forbod mot deponering av våtorganisk avfall innan 31.12.2000.

SFT sitt krav er grunngjeve med dei forureiningsproblema og ulempene våtorganisk avfall fører med seg når det vert deponert. Avfallet medverkar til metanutslipp frå fyllingane, samstundes som det fører med seg store utslepp av næringssalter til vatn. Matavfall fører også til at fuglar og andre skadedyr trekkjer til deponia og dette aukar risikoen for spreiing av smittestoffer til mellom anna drikkjevasskjelder. Våtorganisk avfall fører også til luktproblem for nærmiljøet.

For å redusere utsleppa frå deponia, er det viktig å hindre at organisk avfall, både våt- og tørrorganisk, hamner der. Utfasingen av våtorganisk avfall er ein del av ein større strategi for å redusere desse avfallsmengdene til deponi, og det er også satsa mykje på å fjerne anna organisk avfall, mellom anna papir og trevirkje. Dette er også i samsvar med EUs direktiv for deponering av avfall kor kvart land skal setje opp ein strategi for å redusere mengdene organisk avfall til fyllingane. For å nå dette målet er det naudsynt å sortere ut både våt- og tørrorganisk avfall.

Klagaren syner til forureiningsloven § 2 nr. 4 kor det heiter at "Avfall skal tas hånd om slik at det blir minst mulig til skade og ulempe. Det skal gjenvinnes der dette ut fra en avveining av miljøhensyn, ressurshensyn og økonomiske forhold er berettiget. " SFT understrekar at Fylkesmannen ikkje har sett krav til noko særskilt handsaming av det våtorganiske avfallet, men sett vilkår om at det ikkje skal deponerast på Hesjedalen. Forureiningsloven § 2 nr.4 må sjåast i samanheng med heile paragrafen. Vi syner særskild til § 2 nr. 1 som lyder: "Det skal arbeides for å hindre at forurensning oppstår eller øker, og for å begrense forurensning som finner sted. Det skal likeledes arbeides for å unngå avfallsproblemer. Loven skal nyttes for å oppnå en miljøkvalitet som er tilfredsstillende ut fra en samlet vurdering av helse, velferd, naturmiljøet, kostnader forbundet med tiltakene og økonomiske forhold." Det framgår såleis at ein legg opp til utøving av skjøn kor samfunnsøkonomiske utrekningar med sine avgrensingar bare er ein del av avgjerdsgrunnlaget.

Samfunnsøkonomiske analysar vil alltid basera seg på ein rekkje vurderingar og avvegingar, og det vil ofte vere ulike oppfatningar om kva parametre som det skal leggjast vekt på og kor mykje ein legg vekt på dei enkelte ulempene. Ikkje alle ulempene har så langt vist seg moglege å ta inn i vurderingane. Det er til dømes vanskeleg å setje ein pris på alle forureiningskomponentane og andre ulemper deponering medverkar til (støv, støy, innsyn, tapte rekreasjonsområder, skadedyr, smittespreiing, osv.), og det vil difor vere ein del manglar og monaleg uvisse knytt til dei resultata ein kjem fram til i ein slik analyse. Mange miljøulemper er altså ikkje verdset i eit samfunnsøkonomisk rekneskap eller nytte-/kostnadsanalyse, men må likevel inngå i ein heilskapleg samfunnsøkonomisk vurdering. Resultatet av nytte-/kostnadsanalyser vil likevel danne eit viktig grunnlag og vere eit hjelpemiddel når ein skal ta avgjerd om naudsynte miljøtiltak.

Vurdering av dei enkelte delane i klagen.

1. Krav om forbod mot å deponere våtorganisk avfall.

Det har i samband med tidlegare klagesaker vore diskusjon om det bør deponerast våtorganisk avfall på Hesjedalen avfallsplass, og ulike tolkingar av dette kravet i løyvet. Grannar til Hesjedalen avfallsplass har også tidlegare meint at det ikkje skal deponerast våtorganisk avfall på fyllplassen på grunn av problema dette fører med seg. SFT har i sin avgjerd av 28.4.1999 lagt følgjande føringar for eit eventuelt forbod mot deponering av våtorganisk avfall:

"4. Merknad når det gjeld eit eventuelt forbod mot deponering av våtorganisk avfall.

På grunn av dei store forureiningsproblema våtorganisk avfall fører med seg på deponi, har sentrale styringsmakter gjeve klare signal om at våtorganisk avfall ikkje lenger skal deponerast. Krav om utfasing av våtorganisk avfall bør fastsetjast i løyvet til kvart einskild deponi. I unntakstilfelle kan deponering av våtorganisk avfall godtakast dersom det av praktiske, tekniske eller økonomiske årsaker ikkje finnest andre forsvarlege løysingar. Fylkesmannen må vurdere om det ligg føre grunnlag for å gjere slikt unntak for Hesjedalen avfallsplass. Dersom Fylkesmannen ikkje finn grunnlag for å gjere unntak skal Fylkesmannen setje ein frist for når Hesjedalen avfallsplass ikkje lenger kan ta imot våtorganisk avfall. " Vi ba altså Fylkesmannen om å gjere ei vurdering av om det er grunnlag for å gjere unntak for Hesjedalen og dermed tillate å deponere våtorganisk avfall i strid med signal frå sentrale styresmakter. SFT har såleis ikkje teke stilling i denne konkrete saka og kan difor avgjere klagesaka.

I følgje Fylkesmannen har alle kommunene i området vedtatt (kommunale vedtak etter forureiningsloven § 33a) å fase ut våtorganisk avfall frå deponiet. SFT er beden om å vurdere om dette er tilstrekkeleg bindande for kommunene til at det ikkje skulle vere naudsynt å setje vilkår i løyvet til deponiet. Deponiet er ei sjølvstendig eining kor det normalt vert sett krav om kva som kan takast i mot og kva som ikkje kan takast i mot. Utan slike krav ville deponiet kunne ta i mot avfall frå andre kjelder utan at dette var i strid med dei kommunale avfallsplanane. SFT held fast på at krav om utfasing av våtorganisk avfall bør fastsetjast i løyvet.

SFT har vurdert dokumentasjonen som er innsendt som grunnlag for klagen.

ICGs rapport konkluderer med at det er ein netto samfunnsøkonomisk kostnad ved å sortere ut våtorganisk avfall og kompostere det, framfor å sende avfallet til deponi. Denne kostnaden er av ICG vurdert til å utgjere 1.537,- til 1.344, - kr pr tonn avhengig av om man handterer dette separat i kvar region eller samarbeider med andre regionar. SFT har for sin eigen del rekna dette til å utgjere kr 100,- til kr 115,- pr innbyggjar.

Handsamingskostnadene ved komposteringsanlegg er oppgitt til å vere frå 600 til 1000 kr pr tonn. Denne kostnaden er avhengig av val av teknologi og kor stor mengde som vert handsama. SFT meiner at dei vurderingane som ICG har brukt her samsvarer rimeleg bra med erfaringar frå andre anlegg. Drift og handsamingskostnader på om lag 800 kr pr tonn for teknisk avanserte anlegg på denne storleiken er ikkje ei urimeleg vurdering. I NRF rapport 1/99 er det i kostnadsoversynet for anlegg i storleiken 1500- 4000 tonn/ år oppgitt at handsamingsskostnaden ligg frå 600 - 800 kr/tonn.

Oppsamlingskostnadene er i ICGs rapport vurdert til 600 kr pr tonn. Hovuddelen av desse kostnadene ligg i posekostnader, som utgjer ein kostnad på 415 ,- kr pr tonn avfall. Dette overslaget er høgt, også i forhold til vurderingar ICG har gjort for Norsk renholdsverks-forening (NRF) si arbeidsgruppe for våtorganisk avfall. Dersom ein nyttar kostnadsoverslaget i denne rapporten, vil oppsamlingskostnaden for SUM vere på om lag 430 kr/tonn.

Ekstra innsamlingskostnader er i vurderingane rekna til 370,- til 410,- kr pr tonn. ICG tek utgangspunkt i prisar innhenta gjennom ein tilbodsrunde frå eit anna avfallsselskap, og reknar innsamlingskostnader i SUM-regionen til å ligge om lag 20 % høgare. Det er ikkje gjort nokon nærare vurdering av innsamlingsfrekvens for SUM for å kome fram til dette overslaget. ICG viser til at ulike innsamlingsordningar gjev ulik kostnad. Det er svært vanleg å redusere innsamlingsfrekvensen av restavfallet som ein følgje av utsortering av våtorganisk avfall. Dersom SUM vel ei løysing kor det er innsamling kvar 14 dag gjennom heile året, vil ikkje separat innsamling av våtorganisk avfall føre med seg ei auke av det totale innsamlingsarbeidet målt i talet på tømmerundar. Dei fleste regionane, kor klima og kjøreavstander kan samanliknast med SUM, har valt ei ordning som dette. Dette alternativet vil i følgje ICGs utredning ikkje føre til ekstrakostnader i forhold til dagens ordningar i SUM og Nordfjord Miljøverk (NOMIL). Vi syner i den samanhengen også til undersøkinga som ICG gjorde for NRF i 1999 kor det for dei fleste kommunane i undersøkinga er rekna med ein ekstrakostnad for separat innsamling av våtorganisk avfall på kr 0,- .

Det blir brukt ein kostnadsfaktor på 1,75 kr/ tonn*km for transport i vurderinga. Ein slik kostnadsformel for transport tar ikkje omsyn til laste- og lossekostnaden som normalt fører til at transportkostnaden er fallende for aukande transportavstander. Det er grunn til å tru at modellen difor gjev for høge transportkostnader for dei analyserte alternativer. ICG peikar også sjølv på at det er grunn til å tru lavare kostnader ved langsiktige transportavtalar.

Deponikostnadene er i vurderinga sett til kr 0,- i hovedrapporten og i eit vedlegg er denne økt til 156,-. Det er her brukt ei marginal tilnærming for kostnaden for våtorganisk avfall. Dersom ein bruker tilnærminga til ICG for å rekne deponikostnader, vil kvar enkelt fraksjon isolert sett vere mye billigare å deponere enn dei reelle deponikostnadane pr tonn avfall. Det vil difor etter vår meining ikkje vere riktig å bruke ei slik tilnærming.

Leveringsgebyr på deponi i dag varierer relativt mykje. Deponikostnadene utan sluttbehandlingsavgiften for deponi med tilfredsstillande standard ligg i dag nærare 400,- til 800,- kr pr tonn. I ei meir langsiktig vurdering vil det vere meir rett å bruke denne kostnaden enn den ICG har brukt.

Miljøkostnadene ved deponering av våtorganisk avfall er av ICG berekna til 310,- kr pr tonn avfall. Dette er på samme nivå som sluttbehandlingsavgifta for avfall. Ei interdepartemental arbeidsgruppe som førebudde sluttbehandlingsavgiften gjorde eit overslag for miljøkostnadene ved klimagassutslipp for blanda avfall på deponi. Overslaga viste store variasjonar avhengig av valde føresetnader.

I tillegg får vi utsleppa til vann som i rapporten til ICG er verdsett til 20,- kr per tonn. SFT har tidlegare peikt på dei metodiske problemstillingane knytt til så langsiktige miljøproblem som utslepp til vann frå deponi inneber. Dette og det forhold at ei rekkje verknader ikkje inngår i vurderingane, tilseier etter SFTs syn at miljøkostnadene ved deponering er sterkt undervurdert og må takast inn i vurderingane på ein annan måte.

Dersom ein nyttar dei konkrete vurderingane som er gjort ovanfor i ICG sitt reknestykke og reknar med ein handsamingskostnad på kompostering på 800,- kr pr tonn og 600,- kr pr tonn for deponering, vil separat innsamling og kompostering i SUM-regionen gje ein samfunnsøkonomisk kostnad på om lag 300 kr per tonn våtorganisk avfall. Dette utgjer omlag 24 kr pr innbyggar pr år. Dette er vesentleg lågare enn i ICG sin rapport. Det er også fleire miljøulemper som ikkje er verdsett i kroner og øre i denne vurderinga. Vi har i dette overslaget heller ikkje sett nærare på høve til å redusere kostnadene ved at ein går saman om fellesløysingar for 2 eller 3 regioner, eller teke inn våtorganisk avfall frå næringslivet i vurderinga, noko som og vil kunne redusere kostnadene ytterlegare.

Forbrenning.

ICG har i rapporten og gjort vurderingar av forbrenning som handteringsløysing for hele Sogn og Fjordane. Vi vil knytte nokre korte kommentarer til dei vurderingane som er gjort på forbrenning som løysing.

ICG har ikkje rekna med behandlingskostnader for forbrenningsanlegga, men har forutsett at dette husholdningsavfallet fortrenger næringsavfall frå forbrenningsanlegget slik at dette må deponerast i staden. Det vil etter vår meining vere meir rett å vurdere kostnadene ved forbrenning inkludert miljøkostnader mot dei kostnadene og ulempene deponering fører med seg. Ein forutsett då ikkje at det vil vere ei varig avgrensing i forbrenningskapasiteten, slik det er gjort i ICG sin vurdering.

Med utgangspunkt i ICGs vurdering, med ein deponeringskostnad på 600,- kr pr tonn og forbrenningskostnad på 850,- kr pr tonn vil forbrenning kome ut om lag på same nivå som deponering i denne nytte-/kostnadsutrekninga. Verdsetjinga av miljøulempene ved deponering av avfall synast å vere meir mangelfull enn verdsetjinga av miljøulempene ved forbrenning. Sjølv om deler av miljøulempene er tallfesta i vurderinga, er det då tilleggsvurderingar som tilseier at forbrenning totalt sett vil vere meir gunstig enn deponering.

SFTs vurdering av forbod mot deponering av våtorganisk avfall

Rapporten til ICG gjev viktige opplysingar for kostnadsnivået for separat innsamling av våtorganisk avfall. SFT meiner likevel at vurderingane som ICG og SUM har gjort i denne rapporten er kortsiktige og ein bruker marginale tilnærmingar i kostnadsutrekninga for deponering og forbrenning. Det er også lagt inn eit generelt høgt kostnadsnivå i forhold til kva andre anlegg opererer med og som også ICG sjølv har skreve i ein eigen rapport for NRF.

I desse nytte-/kostnadsutrekningane er det heller ikkje lagt inn ei vurdering av kostnadene dersom ein går saman om fellesløysinger for 2 eller 3 regionar, noko som vil kunne redusere kostnadene ytterlegare. Våtorganisk avfall frå næringslivet er heller ikkje tatt inn i vurderingane. Som ICG også sjølv nemner i rapporten, har deponering også mange ulemper som ikkje kan takast med i eit slikt reknestykke. SFT vil vidare legge vekt på dei langsiktige verknadene av deponering og at manglar ved nytte-kostnadsutrekningar basert på verdsetjing av framtidige miljøulemper tilseier at desse må vurderast på annan måte. Forbrenning som alternativ kan også vere eit samfunnsøkonomisk godt alternativ samanlikna med å fortsetje å deponere avfallet i SUM-regionen. Eit forbod mot deponering av våtorganisk avfall vil ha relativt lite å seia for den enkelte innbyggjar. SFT finn difor ikkje at det er tilstrekkeleg grunnlag for å gjere unntak frå det generelle kravet om å unngå våtorganisk avfall på deponia.

SFT held difor fast på at det er tilstrekkeleg grunnlag for å forby deponering av våtorganisk avfall i Hesjedalen. Det er ikkje aktuelt for SFT å setje krav til handsamingsløysing eller opne for at ein kan setje krav etter forureiningsloven § 33 om utsortering hos enkelte kommunar som Fylkesmannen har peikt på som ei alternativ løysing. Det er sjølvsagt umogleg å oppnå 100 % utsortering, men dette gjeld og for andre fraksjonar enn våtorganisk. SFT vil vidare tru at det og vil vere mogleg å forbetre utsorteringsgraden vesentleg dersom ein motiverte folk til å delta og informerte om kor viktig ordningane er for å oppnå miljøforbetringar. SFT har også forventningar til betre resultat etter kvart som nyordningar kjem på plass og blir meir og meir vanleg.

Det er også viktig å understreke at det er opp til kvar enkelt kommune, innanfor dei rammevilkåra som er gitt, å finne dei løysingane som blir best for dei. Utsorteringa av våtorganisk avfall er ein del av målsetjinga om å redusere den totale mengda organisk avfall på deponi. Det utgjer også ein viktig del av strategien for å oppfylle krava i det nyleg vedtekne EU-direktivet om deponering. Eit unntak for Hesjedalen vil også kunne føre til at dette deponiet vert ein dumpeplass for omkringliggjande kommunar. Vi går dermed glipp av samfunnsmessige gode løysingar andre steder. Konkurransesituasjonen i forhold til andre kommunar som allereie har innført eit slikt forhold vil også bli skeivt dersom ein skulle gi andre rammekrav til SUM enn andre kommunar på Vestlandet.

2. Krav om gassavbrenning

Dette punktet er ikkje endra i det oppdaterte utsleppsløyve og kan difor ikkje påklagast.

Vi vil likevel knytte nokre kommentarer og vurderingar til dette punktet då dette er ein interessant og omtalt metode for å redusere deponigassutsleppa, og Fylkesmannen har også bede oss om å gje ei vurdering av metoden.

SFT er positiv til at SUM deltar i forsøk for å auke kunnskapen om oksidasjon i toppdekket for å klargjere om dette er ein egna metode for å redusere klimagassutslippene frå deponi. Det er likevel mange uavklarte spørsmål omkring dette temaet og stor uvisse knytt til effekten av oksidasjon i toppdekker, og mangel på oppfølging/dokumentasjon som syner at dette gjev ønska effekt på sikt. Dette gjeld særleg på deponi kor ein ikkje har konstruert deponiet med tanke på optimal kontroll av gassutlekking. Dei målingane som er gjort på Hesjedalen avfallsdeponi gjev ingen sikker indikasjon på at oksidasjonsdekket reduserer metanutslippene i så stor grad som det er hevda. Rapporten peiker sjølv på uvissa i målingane, særskild på grunn av at det ikkje er tekne målingar i ei skråning kor det truleg vil lekke ut mest gass.

Gassproduksjonen i eit deponi vil variere gjennom året og det er også store skilnader på kor lang tid eit deponi vil produsere gass. For enkelte deponi vil dette kunne ta svært lang tid, og fluksen gjennom toppdekket vil da bli relativt liten i forhold til eit utrekna potensiale. Deponigassen strømer heller ikkje jamt ut over heile fyllingsoverflata, enkeltpunkt i toppdekket vil ofte stå for mesteparten av utsleppa og det er stor variasjon i kor store utsleppa er over tid. Enkeltmålingar som dette vil difor ikkje kunne gje eit godt bilde av de totale utsleppa av metan frå deponiet på sikt.

I EUs direktiv om deponering av avfall er det og krav om at deponi som mottar biologisk nedbrytbart avfall skal ha anlegg for å ta ut gass. Oksidasjonslag på deponi som einaste løysing vil difor ikkje vere i samsvar med direktivets krav. Direktivet vil bli implementert i Noreg 1.7.2001 og det vil difor ikkje vere aktuelt å gå bort frå minimumskravet om uttaksanlegg for metangass på deponi nå. Å leggje til rette for oksidasjon som eit supplement for å redusere utsleppa frå deponia mest mogleg, er likevel svært interessant.

3. Fylkesmannen sitt eige ønske om endring av løyvet.

Fylkesmannen ønskjer ein korreksjon av løyvet då det er kome ein ikkje tilsikta endring i det nye vilkårssettet. Det ligg innanfor ramma av forureiningsloven § 18 sine reglar om endring av løyve for Fylkesmannen å gjere ei slik endring. SFT har ingen innvendingar til den tilrådde endringa.

Konklusjon

SFT opprettheld Fylkesmannen sitt vedtak om forbod mot deponering av våtorganisk avfall på Hesjedalen avfallsplass, Førde kommune. Etter SFTs vurdering vil eit forbod mot å deponere våtorganisk avfall på Hesjedalen avfallsplass gje store reduserte miljøulempene frå deponiet, innanfor samfunnsøkonomisk rimelege rammer. Ei heilskapleg vurdering tilseier då at det ikkje er vesentlege grunnar som talar for å gjere om vedtaket om forbod mot deponering av våtorganisk avfall. Fylkesmannen må vurdere kva som er rimeleg frist for når forbodet skal tre i kraft.

SFT finn ikkje grunn til å endre kravet om gassoppsamling i punkt 3.4.1 i vedlegg 1A til løyvet.

SFT har ingen innvendingar til den tilrådde endringa i punkt 3.2.1 i vedlegg 1A til løyvet som gjeld vannprøvar.

Med helsing

Trond Syversen (e.f.)
Avdelingsdirektør

Hans Aasen
Seksjonssjef

Likelydande brev sendt:

Fylkesmannen i Sogn og Fjordane
Postboks 37
6861 Leikanger

Sunnfjord Miljøverk
Boks 349
6801 Førde

Kopi til:

Sogn Interkommunale MiljøogAvfallsselskap (SIMAS)
Pb 467
5801 Sogndal

Nordfjord Miljøverk (NOMIL)
Gloppen kommune
6860 Sandane

Les mer:

• Opprettholder forbudet mot deponering av våtorganisk avfall på Hesjedalen avfallsplass