Så rart å vere terrorist
Det er no over eitt år sidan 11. september. I etterdønningane
etter bombene som haglar over Afghanistan er det framleis
enkelte der ute som ikkje greier å forstå at det finst opplyste
og reflekterte menneske som faktisk ikkje ser på terrorhandlingane
som ei svart-kvit, todimensjonal hending der ein part er skurk
og den andre snilling. Dette handlar om at folk blir så opphengt
i at 11. september er ein legendarisk og symbolsk dag som
for ein eller annan grunn har noko å seie for demokratiet
verda over. Det handlar om å finne syndebukkar og nokon å
straffe, berre fordi det vil få «dei rettskafne» til å kjenne
seg tilfredsstilte. No kan ein mellom anna trekke fram spørsmålet
om eit land der den med flest stemmer i presidentvalet ikkje
vinn, verkeleg er eit demokrati. Ein kan påpeike at fridomskjemping
i dag er ein vits fordi fridomskjemparar vert stempla som
terroristar. Kva gjer dei då? Korleis får dei folk til å forstå,
korleis får dei merksemd? Rett skal vere rett; 3000 menneske
mista livet då nokre galne muslimar kapra nokre fly og flaug
inn i nokre bygningar. Men vent litt no. Det vil altså seie
at dei også døydde sjølve. Dei som slapp bombene over Hiroshima
og Nagasaki, dei døydde ikkje. Dei lev sikkert den dag i dag,
som høgt dekorerte menn som demokratiet set pris på. Men klart,
det er jo ikkje det same, for bombene over Japan var jo for
å trygge uskuldige og å hemne den vondsinna handlinga det
var å bombe Pearl Harbor. Klart, for det tel jo ikkje at desse
galne muslimane faktisk ynskja å trygge og hemne alle dei
uskuldige frå folket sitt som har blitt undertrykte og drepne
av amerikanarar. For då hadde USA vore skurkar i staden for.
Og DET kan vi ikkje ha noko av. Og om mine konklusjonar her
stadfestar at eg dansar hand i hand med Osama, Saddam og Gaddaffi,
og strør salt på «Ground Zero» medan eg syng til stalinistiske
kampsongar, så la gå. Då er eg nok ein terrorist. For eg er
openbart ikkje MED president George «What, me worry?» Bush,
og dei som ikkje er med dei er jo mot. It’s a fair cop, but
society is to blame. Men eg skal leggje frå meg Taliban-skjegget
og AK-47’en min til eg er ferdig her.
Eg foreslår at vi går til krig mot USA i staden. For vi veit
jo at DEI har atomvåpen, og det er seriøs fare for at dei
brukar dei. Og dei har ein galning til statsoverhovud, nett
som Irak. Alle dei grunnlaga George «Integritet er ein fin
bil» Bush vil gå til åtak på Irak på, legitimerer faktisk
ein krig mot USA. Men klart, det tel jo ikkje, for USA er
verdspolitiet vårt, sjølvaste storebror, og dei treng ikkje
å bry seg med visse internasjonale domstolar ein gong. Det
seier seg sjølve at USA må få lov til å gjere som dei vil.
Så kan vi sitte her borte på berget, som ein slags kollektiv,
liten, schizofren Timmy Gresshoppe, og prøve å hinte til at
det George «Pinocchio» Bush gjer kanskje er galt. Men det
er liksom litt vanskeleg når Pinocchio er ein hundre meter
høg, ekstremt tungt væpna kamprobot i armert stål, i staden
for ei lita, uskuldig tredokke. Ingen tråd som held deg, seier
du, onkel president? Er det ei saks i salen?
Bjørn T. Bøe
Er tilknytta Studvest sin kulturredaksjon
25.09.02
|
