Hald Gud ute av Stortinget

«Høybråten må meir enn gjerne vera medlem i ein organisasjon som diskriminerar på grunnlag av seksuell legning, men då må han ha ryggrad nok til å stå for det.»

Nokre gonger verkar KrF like umoderne som kongehuset. Nedarva statsmakt, og politikk bygd på eit religiøst grunnlag, er begge deler ganske usiviliserte konsept, som eit vakse demokrati burde vurdera å kvitta seg med. Problemet med kongehuset er sjølvsagt at det ikkje finst eit betre alternativ. Hadde me gått over til å ha president hadde me berre fått endå ein bablande politikar. Det treng me ikkje.

Teologisk-politisk tåke av den sorten me finn i KrF, derimot, er noko me bør spørja oss om me ikkje kan unnvera. Både Kjell Magne Bondevik og Dagfinn Høybråten har den siste tida kome med utspel som viser kor vanskeleg det er å føra politikk basert på to tusen år gamle normer. Saka vedrørande Misjonsforbundet og homofili er berre eitt eksempel. Høybråten presterte å seie til Dagbladet den 6. februar at han, som politikar, kan uttala seg om teologiske spørsmål så lenge det ikkje er strid om dei. La oss ta det ein gong til: Han kan ikkje uttala seg om slike saker, dersom det er strid om dei. For meg høyrest dette ut som ein underleg form for ansvarsfråskriving frå leiaren av eit regjeringsparti. Kva meinar leiinga i KrF om sharia-lovar, om folk som Enevald Flåten, om tvangsekteskap? Er desse sakene i mindre grad teologiske enn spørsmålet om homofilt sambuarskap? Religion er eit enormt vidtfamnande emne, og dei fleste trusretningar har meiningar, ofte delte, om det meste som skjer i samfunnet. Eg har vanskeleg for å sjå korleis ein politikar kan utelukke alt dette frå sitt meiningssortiment. Høybråten må meir enn gjerne vera medlem i ein organisasjon som diskriminerer på grunnlag av seksuell legning, men då må han ha ryggrad nok til å stå for det.

Andre politikarar går for langt i den motsette retninga. Karita Bekkemellem Orheim (Ap) har snakka om sanksjonar mot og kutting av statsstøtte til Misjonsforbundet. Human-Etisk Forbund tilset ikkje-kristne. Skal me frysa humanetikarane óg ut av samfunnet? Neppe. Forslaget ville uansett ha vore ulovleg, ettersom alle trussamfunn har rett til like mykje pengar frå Staten som medlemmene deira betalar i skatt til statskyrkja. Noko anna kunne ha stride mot religionsfriheiten. Skal eit trussamfunn mista pengane frå Staten, må ein byrja å vedta lover om kva som er «lov» å tru på og ikkje, slik at ein kan luka ut trussamfunn ein ikkje likar og seie: «De er ikkje ein ekte religion». Her ser me nok ein gong kor vanskeleg det er å blanda Gud og politikk.

Førre veke var eg på eit foredrag med ein annan norsk politikar, som snakka om kvifor politikk var viktig. Hans poeng var at det ganske enkelt handla om å leggja til rette for at folk skal kunna leva eit godt liv, på den måten dei sjølve ynskjer. Alle religionar meinar, når det kjem til stykket, at akkurat dei veit alt om Det Gode Liv. Av akkurat den grunnen ynskjer eg å halda dei langt vekke frå mitt gode liv, og langt, langt vekke frå politikken. Stortinget er ein plass for Mennesket, ikkje for Den Allmektige.

Studvest
følger saken:

Kvalitets-
reformen

Siste artikkel:
20. august 2003
Antall artikler: 36

Lånekassen

Siste artikkel:
11. september 2002
Antall artikler: 11