Det alternative klubbkonseptet Dominion
rekna med å gå i underskot då dei henta band heilt frå
Mexico. Men då rekna dei ikkje med publikumet sitt.
 |
Frykt og avsky: Mellom andre Christopher Lee som
Dracula gjorde digital gjesteopptreden på Hocico
sin konsert.
|
Fyste april og fortfarande påske flytta
synth- og gothklubben Dominion seg frå sin vanlege tilhaldstad,
Hulen, til Agora. Ein heil kveld sørga dystert sminka
og svartkledde menneske for å gjere det meir mainstream
klubblokalet til ein undergrunn som hadde gjort Anne Rice
(En vampyrs bekjennelser) varm om hjartet. For anleiinga
hadde Dominion fått tak i den meksikanske duoen Hocico,
eit ukjend band for dei aller fleste i Noreg, men eit
viktig band på den internasjonale industrialscena. At
konserten attpåtil hamna på ein heilagdag, gjorde at Dominion
rekna med å gå i underskot på arrangementet. Men det hindra
dei ikkje i å halde fram.
Sinte meksikanarar på Agora
Studvest møter Martin Krohg og Eira Monstad frå styret
i Dominion nokre dagar etter konserten. Begge er godt
nøgd med arrangementet, og sit attende med inntrykk om
at dei som kom hadde ein vellukka kveld.
– Korleis fekk Dominion eit så tilsynelatande viktig
band som Hocico til vesle Bergen?
– Vi fekk tilbod om å bli gjesta av dei gjennom den skandinaviske
promotøren Cyberware, fortel dei.
– Hocico er på turné i Europa, og sidan vi lenge har prøvd
å få dei til Bergen, såg vi på dette som ein ypperleg
moglegheit. Dei er ganske store i utlandet, spesielt i
Tyskland, og har vore forgjengarar for tung industrimusikk.
Likevel kjenner svært få egentlig til dei i Noreg, og
dette vart difor eit fint høve for å utvide horisonten
for det tilbodet vi presenterer for publikummet på Dominion.
Eira legg til at Hocico er eit spennande band ikkje berre
fordi dei er store innan sin sjanger, men også fordi dei
har eit svært interessant bodskap i musikken sin.
– Hocico talar i mot den meksikanske regjeringa og det
meksikanske levesettet. Dei prøver å rette søkjelyset
mot dei veldig seriøse problema Mexico har. Bandet har
eit veldig kritisk og aggressivt image, men det er vanskeleg
å få merksemd utan å sjokkere. Namnet Hocico, til dømes,
er ein derivasjon av «Callate el hocico!» på spansk, som
er ein veldig fornærmande måte å be nokon halde kjeft
på. For bandet passar dette godt med deira tenkjesett.
– Ein institusjon
Vi vender attende til konsertkvelden. Oppvarmingsbandet
Accessory spela tung men standardisert techno, og sjølv
om det kanskje ikkje er den mest populære sjangeren innan
Dominionmiljøet, greidde dei tre tyskarane likevel å fyre
oppunder stemninga. Konserten vart nok likevel litt for
lang og einsformig, og mange gjekk og satte seg før Accessory
var ferdig å spele. Dei fleste Studvest snakka med i pausa
mellom banda syntes det var merkeleg å ikkje vere på Hulen,
og at ein ikkje fekk den rette stemninga på Agora. Likevel
virka dei aller fleste godt nøgd.
– Konserten var ei oppleving, fortel Martin Krohg i etterkant.
– Det var bra med folk trass i at det var ein heilagdag.
Banda virka nøgde, og det var i seg sjølv ein vellukka
kveld. Det viktigaste for meg personleg er at dei som
kjem likar det dei opplever, og at dei har ein hyggeleg
kveld.
– Dominion skapar ein atmosfære, noko som gjer at folk
ikkje nauydsynt kjem for å høyre på musikken, men for
å oppleve stemninga. Fleire av dei eg snakkar med i laupet
av ein kveld er meir opptekne av det å vere tilstades
saman med likesinna. Klubben har mange medlemmer som føler
seg heime blant dei som går her.
– Vil du seie at dette gjer Dominion meir til ein institusjon
enn ein klubb?
– Ja, eg har tenkt tanken fleire gonger sjølv. For meg
er Dominon meir eit miljø enn berre ein klubb, eit miljø
som er ope for alle, og dei fleste medlemmane er veldig
åpne og enkle å komme i kontakt med, meiner Martin.
– Det er nye andlet å sjå på kvart arrangement, dei kjem
frå alle slags stadar og miljø. Og eg trur dei aller fleste
kjem attende att. På den måten synst eg Dominion er veldig
vellukka som konsept. Likevel trur veldig mange utanforståande
at det er eit lukka miljø, og at det kun er gotharar som
går der. Martin forklarar derimot at Dominion i seg sjølv
er open for alle som på ein eller annen måte har behov
for meir enn kva mainstream utestadar og klubbar kan tilby.
– Sjølvsagt er mange av dei som kjem på Dominion knytta
til ein eller annan subkultur, men Dominion ynskjer ikkje
at publikum skal vere ein einheitleg masse der alle kler
seg likt og har dei samme synspunkta. Dominion er fyrst
og framst ein stad for individ. Når vi får ei slik moglegheit
som Hocico, der vi kan presentere noko spennande for det
varierte publikummet vårt, må vi gripe den, og heller
gå i underskot på arrangementet.
Underskotsarrangement
Dominion hadde fireårsjubileum i januar i år, og klubben
har på desse fire åra blitt viktig for det alternative
miljøet i Bergen. Dei aller fleste har høyrd om Dominion,
sjølv om ikkje alle er heilt sikre på kva det er.
– Eg vil påstå at vi presenterer eit breidt utval musikk
kvar klubbkveld, seier Martin. Dominion held vanlege klubbkveldar,
der deira residente DJar speler alt frå tradisjonell synth
til gammal metall, i tillegg til spesielle evenement.
Dette inkluderer konsertar og release-parties, som Lise
«Nemi» Myhre sin pre-release av Nemi: The Soundtrack.
I tillegg kjem temakveldar som til dømes Juledominion,
og Halloween i Oktober, som er det store Dominion-arrangementet
kvart år.
– Dominion rekna altså med å gå i underskot på dette
arrangementet. Er ikkje dette ganske unikt i denne samanhengen?
– Tja... Vi er ein non-profit organisasjon. Målet vårt
er å gje Bergen eit alternativt tilbod til dei vanlige
konsertane og klubbane ein finn her i byen. Det er viktig
å kunne variere, og å vise eit mangfald også i eit undergrunnsmiljø.
Dominion sitt publikum er alt frå gotharar til syntharar
til metall-folk, og Dominion ynskjer å presentere tilbod
som appellerer til alle desse. Då kan ein ikkje nauydsynt
knytte det opp mot omsetning, men heller fremje miljøet
som ein heilskap.
 |
Makaber musikk: Lekre lakkledde leikamar rid på
rungande rytmar heilt frå Mexico.
|
– Kryssklippa symbiose
Då stunda for at Hocico skulle gjere entré endeleg
kom, vart ein prosjektør skrudd på, og filmklipp slo ut
på skjermen bak scena. Kryssklippa bilete frå kjende skrekkfilmar
og... porno...? Martin ler.
– Det var eit samspel mellom dei pornografiske bileta
og skrekkfilmscenane som ikkje vart så absurd som det
kan høyrest ut som. Sett inn i denne konteksten trur eg
ikkje ei sjel i lokalet fekk det same ut av pornoen som
det dei kanskje ellers ville fått. Det vart noko ekstra
morbid og grotesk over det, det gjekk inn i ei symbiose
med musikken. For meg var ikkje filmen spesielt viktig,
og det var ikkje det eg konsentrerte meg mest om under
konserten. Det var musikken. Nettopp musikken var ganske
hard og valdsam, og det virka som om dei to meksikanarane
leverte varene. Med skarpe, elektroniske melodiar og sint
kakemonstervokal var lydbiletet ekspressivt og utfordrande.
Likevel vart også denne konserten noko langdryg, og sjølv
om Hocico klarte å unngå å gjenta seg sjølve vart det
litt mykje i lengda. Men folkemengda framfor scena såg
ikkje ut til å keie seg. Stemninga var høg etter berre
få minutt, og det virka ikkje på oss som om nokon i heile
lokalet reagerte negativt på filmklippa. Hocico vart trampeklappa
attende på scena etter siste song, og spela fleire ekstranummer.
Det var ingen tvil, publikummet framfor scena var godt
nøgde. Alt dette trass i komplikasjonar kvelden før konserten.
– Vi var litt nervøse for om dei to i det heile skulle
kunne komme på, medgår Krohg. Den eine av dei hadde fått
øyreinfeksjon og måtte på legevakta for å få det undersøkt.
På legevakta fekk han beskjed om at han måtte oppsøkje
spesialist når turnéen er over, og dei var i det heile
usikre om dei kunne fullføre. Men det gjekk altså bra,
og dei svartkledde skarane kunne stige fram frå skuggane
for å nyte ein Dominion-kveld i nye omgjevnader.
