Nerdenes inntogsmarsj
I helga samla årets Raptusfestival det som kunne krype og
gå av teikneserieinteresserte i Grieghallen. Det vert sagt
at teikneseriar ikkje lenger er eit guteromsfenomen, men vi
veit ikkje kva vi skal tru.
 |
LANSERING. Karine Haaland var på Raptusfestivalen
med boka «Streng, men urettferdig».
|
Det er kanskje ikkje heilt utan fordommar vi troppar opp
i Grieghallen for å oververe årets Raptusfestival. Første
post på programmet er å prøve å skaffe sikkerheitsnåler til
pressekorta. Så vi opnar ei dør som det står Festivalkontor.
Adgang forbudt! på. Der sit ei forsamling karar som ser ut
til å gjere ingenting, og ei jente i ein goth-aktig kjole
(med verandakasseutringing). Dermed er våre fordommar ettertrykkelig
manifestert før vi forsiktig bevegar oss innover i vrimmelen.
Teikneserie sellout
Rundt omkring i etasjene virrar folk til og frå ymse stands
med teiknarar og seljarar. Ein fyr har bestemt seg for å selje
ut samlinga si. Han ser ut som om han er på randa av samanbrot
og nesten alle blekkene hans er sirlig innekapsla i plast,
og han blir dritsur når eg blar i eit av dei. Eg opplyser
om at det berre er ting, og at han sikkert har godt av å kvitte
seg med litt jordisk gods, men det ser ikkje ut til å gå inn.
Ikkje sjølvbiografisk
Festivalveteran Karine Haaland sit som eit friskt pust på
standen sin, og ser uforskamma opplagt ut. Ho har lansert
boka «Streng, men urettferdig» under festivalen.
– Det å teikne er for det meste ein svært einsam gesjeft.
Du sit der no og teiknar for deg sjølv, seier ho.
– Teiknar du deg sjølv?
– Alle menneske teiknar seg sjølv. Men serien min er ikkje
av den grunn sjølvbiografisk.
«Jävligt kul»
Så skal vi omsider inn på seminar med Martin Kellerman (Rocky).
Kellerman brukar dei første ti minutta til å drite ut ein
av festivalarrangørane på det grovaste. Han legg ut om at
stripene hans oftast er baserte på samtalar han har hatt med
kompisane sine.
– Det som folk helst ikkje vil at eg skal skrive om, er gjerne
det som viser seg å bli dei beste stripene, fortel han publikum.
Som eksempel brukar han ei stripe han teikna, som dreit ut
ein gjeng rullestolbrukarar. Han fekk dungevis med sinte protestar
frå folk som følte seg urettferdig behandla. Saka kuliminerte
imidlertid med at det svenske handikapforbundet ringte og
lurte på om dei kunne bruke stripa i bladet sitt, fordi dei
syntest den var så «jävligt kul». Etter ein lang dag er vi
forvirra og føler trang til å resignere. Og medan festivalen
boltrar seg vidare i kassevis av aparte seriar, endar vi opp
på barnerommet i kjellaren, der dei viser gamle Donald Duck
teiknefilmar.
Å skape seg eit namn i teikneserieland
Ikkje alle serieskaparane som vitja Raptus var like ettertrakta.
Nokre jobba hardt for å bli det.
|
 |
Girl with a plan. Ann Beate Nordbø pressar Tormod
Løkling frå Bladkompaniet for verdifulle råd.
|
Ann Beate Nordbø var ei av mange håpefulle, unge serieskapartalent
som forsøkte å nytte Raptusfestivalen som springbrett for
å få fart på ei eventuell karriere innan teikneseriemediet.
Ho stilte med serien «Beastly Behavior», som kjem ut månadleg
i Jærbladet på Bryne.
Dei gode hjelparane
Tormod Løkling og Eivor Vindenes frå Bladkompaniet, samt Sigbjørn
Stabursvik frå Egmont, gav ut gratis kvalitetsvurderingar
til håpefulle unge teiknarar som representantar for dei to
kommersielle teikneserieforlaga i Noreg.
– Bare plag meg, det er difor eg er her, oppmoda både Løkling
og Stabursvik på kvar sin front. Andre teiknarar gav òg ut
velvalde ord til aspirerande teiknarar. «Eon»-teiknar Lars
Lauvik var ein av dei som tok ein titt på arbeidet til Ann
Beate. Ettersom ho berre har dyr i rollene i serien sin «Beastly
Behavior» har ho gått rett heim til Ågotnes hjå Lars. Like
heim gjekk ho diverre ikkje hjå Tormod Løkling, som hadde
sansen for serien, men mangelen på fast vignettfigur gjorde
at han ikkje sjå for seg at serien ville passe i blada han
er redaktør for.
– Men om du lagar noko anna med ein fast hovudperson så vil
eg svært gjerne sjå, la han til, og sendte ho til «Smult»-redaktør
Eivor Vindenes med «Beastly Behavior».
Godt nøgd
– Eg er godt nøgd med dette, sa Ann Beate. – Løkling og Stabursvik
var begge ganske klare på kva eg måtte jobbe med, og det var
det eg ynskja å høyre. No har eg noko å motivere arbeidet
mitt med. Eg har tidlegare vist arbeidet mitt til forleggjarar
i New York, og dei var forferda over den mørke humoren. Her
i Noreg er den vel eigentleg ganske mild, la ho til. Ann Beate
fekk ikkje seld serien sin, men har kome eitt steg nærare.
Ho ventar no på svar frå Bergensavisen om å gå på trykk der.
Tekst: Bjørn T.
Bøe
Foto: Gareth Stewart
18.09.02
|
