På tur med Terje
Regnet piskar mot buksebeinet og vinden tutar rundt øyrene på oss. Under ein svart paraply frå Nille, med halvparten av spilene knekt, som ei trassig røyst, som vågar gjere motstand mot ei ovmektig overmakt, står Terje, Martin, og vi tett saman. Vi hutrar alle, og Martin driv og testar ut grensene våre ved å strykje seg oppetter oss.
– Slutt med det der, seier Terje, kjapt og bestemt, og Martin gjer seg, for ei lita stund. Vi skuar utover gravlunden. Det skarpe ljoset fargar graset skinnande grønt, medan resten av verda berre er grå. Vi kjenner oss som gangstarar i ei mafiagravferd, hadde det ikkje vore for dei raude russedressane våre.
– Er du sikker på at dette er så lurt? spør vi Terje.
– Hysj, det kjem til å funke, børstar han oss til side med. Han tek korkje auge frå betongklossen som ligg hundre meter borte - Os Ungdomsskule.
– Æ sjøinna ikkje koffør atte vi står her og hæng, seier han Martin. - Kainn vi ikkje berre gå og forsyn oss?
– Kjeften! glefsar Terje, og bryt konsentrasjonen, om enn så berre for eit sekund. Vi seier ingen ting, men veit at dette har han lært hjå onkel Carl Ivar, eller Kølla som dei kallar han, kompisane i partiet. Regnet ser ikkje ut til å ha nokon ende. Ein einsleg, liten russebil køyrer forbi. Terje ventar.., krøkjer seg ned, ventar..., ventar litt til..... Så legg han på sprang!

Teit nedteljing
Det var ei skikkeleg teit nedteljing til jonsok de hadde i Leikestove for eit bel sidan, seier Reidunn på religionsvitskap. Ikkje nok med at Jonsok er ei skikkeleg teit høgtid, men det var ikkje ei skikkeleg nedteljing ein gong, sidan de berre hadde spalten ein gong. Eg vil oppmode dykk om å ta opp att denne nedteljinga.

Vanskar hjå optikaren
– Eg tok nettopp ein synstest hjå ein optikar her i byen, fortel Lydia B. Wiig på folkloristikk grunnfag.
– Etter å ha køyrt gjennom ein lang test i slik ein kikkeautomat der eg måtte seie kva fir ein O (og E og P og ein haug med andre av dei kjedelegaste bokstavane) eg såg skarpast, fekk eg ei ubehageleg kjensle av at nokre av dei same bileta kom tilbake. Altså at det til dømes var to Oar som eg hadde sett før som eg allereie hadde kome med fråsegn om før. Dermed sa eg kanskje at det var den venstre O-en som var skarpast den fyrste gongen, men då eg såg dei att sa eg kanskje at det var den høgre. Slike ting kan skje når ein er i tvil, noko må ein jo seie. Eg er slik ein som ikkje toler å ha det stille. Men eg tykkjer det er ein kritikkverdig framgangsmåte. Dersom det verkeleg er slik at det er dei same bileta som kjem tilbake, burde ein ha spela med opne kort og sagt det rett ut. Det er uheldig å narre folk på denne måten. Eg har alltids ryggrad til å bere det, men ein skal tenkje litt på dei som kjem etter oss, og som kanskje er litt meir fintfølande. Er det nokon som har meiningar om dette, så har Leikestove adressa mi, oppfordrar Wiig.
– Korleis står det ellers til med folkloristikken, spør Leikestove.
– Eg tykkjer opplegget her er teit, så eg trur eg skal ta eksamen i Oslo, avsluttar Lydia.

Kvalitets-
reformen

Siste artikkel:
2. oktober 2002
Antall artikler: 20

Boligsituasjonen