Cand.masse rart
Norske bedrifter ønsker seg tilsette som har kompetanse på
etikk og kultur og sånn. Slik lyder i alle fall parolen, og
mykje tyder på at norske bedrifter verkeleg har bruk for kunnskapen
som akademikarar innan desse fagfelta har opparbeida seg,
etter mange år på lesesalen. Men at ein treng udanning for
å lære seg slikt, har næringslivet enno ikkje teke heilt inn
over seg.
Kulturforståing er nemleg slik kunnskap som bedriftene ser
på som del av allmennkunnskapen, og ikkje noko ein treng å
ha gått på skule for å få innsikt i. Dette viser i alle fall
ei ny undersøking, der Statens nærings- og distriktsutviklingsfond
(SND) har spurt 100 bedrifter og offentlege etatar om deira
syn på kompetanse om kultur, etikk, verdiar og kommunikasjon.
SND har på trappene eit kontorfellesskap for akademikarar
som ønskjer å starte eigne bedrifter for å selge sin kunnskap.
Dei fleste bedriftene som SND spurde i undersøkinga, gav uttrykk
for at slik kunnskap er viktig i deira organisasjon. Men bortsett
frå enkelte oppvakte slengarar var det få av bedriftene som
hadde tilsett nokon med formell kompetanse, dei siste fem
åra.
Resultata av slike undersøkingar, viser så altfor tydeleg
at humanistar og samfunnsvitarar, med fleire, framleis har
eit stort marknadsføringsproblem ovanfor næringslivet. Og
all den tid bedriftene går rundt og ikkje veit at dei treng
denne kompetansen, held dei fram med å gå glipp av kontrakter
fordi dei til dømes ikkje tok med ein presang til forhandlingane
i Russland, eller donerte knivar i julegåve til sjefane i
det japanske konsernet.
Ein mogleg forklaring er at fakulteta trenerer slik marknadsføring
av sine studentar, fordi dei gjerne vil beholde dei beste
hovuda sjølv, etter at hovudfagsoppgåva er levert. Men mest
av alt er det nok fordi marknadsretting synest å vere eit
ikkje-tema på mange fag. Instituttet si oppgåve er å utdanne
eit visst antal folk med eit visst karaktersnitt – punktum!
Dette er langt på veg universiteta sjølve sitt ansvar. Ein
kan ikkje klandre bedriftene for å ikkje oppsøke, for dei
ukjend kompetanse, på eiga hand, når dei ikkje eingong veit
kva slik kompetanse inneber og kvifor den er bra for dei.
Slikt er ikkje så lett for ein siviløkonom å tenke seg til
på eiga hand. Alt tyder på at innsatsen på feltet til no har
vore for dårleg. Og det er neppe bedriftene sin feil.
03.09.03
|
