Loverboys x 10
Kultursjokket etter det sju vekers lange opphaldet i draumelandet
Cuba har, utruleg nok, gått over. Dei første dagane var
verst. Alt var grått, trist og kaldt. Eg skalv i inste ryggrad,
fraus i hjartet og kjende meg tom. Det var sjølvsagt ikkje
berre vèret, men også menneska og stemninga i det kalde
nord som satte meg ut. Ingen musikk å høyre i gatene lenger,
og ingen stod tilfeldige plassar og dansa. Kleda var berre
svarte, grå og brune. Ansikta såg nitriste ut. Den største
kontrasten var likevel gutane og sjekkekulturen i Noreg
og på Cuba. Men heldigvis fins der visse eigenskaper ved
cubanske gutar eg ikkje saknar.
I ei heilt vanleg gate på Cuba er det aldri fred å få
om du er ei kvit, normalt pen jente. Ein høyrer orda over
alt, til alle tider; «Chica!, Bonita!, Linda!, Pssst!, Mira!,
I love you!» Nitti prosent av alle cubanske gutar i alle
aldrar roper desse orda til framande jenter på gata minst
førti gongar dagleg. Heilt sinnsjuke i hovuda sine. Og slemme.
Ein kombinasjon av sex og pengar av er slett ikkje sjeldan
av aller første prioritet. Då tenker eg utruskap som norm,
pur unge jenter som prostituerte og grådig økonomisk utnytting
av turistar.
Vi var fem opne nordiske turistjenter - ikkje spesielt
rike, ikkje spesielt vakre. Men for cubanarar var vi diamanter.
Offer for sleske, hungrige ulveblikk og framtredenar som
blodtørstige klegger. Tenk på erketypiske italienske og
spanske sleskemenn eller såkalla latino loverboys og gang
det med ti. Då har du noko som liknar den cubanske mannerase.
Så for oss gjaldt det å være overlegne, forsiktige, hyggelege,
tøffe og farlege på samme tid...
Syns alle det høyres fælt ut å vere jente på Cuba no?
Hahaha! Så feil kunne de tru. Vi lærte oss fort å temme
dei cubanske ulvane. Trikset er å oversjå dei du ikkje vil
ha og ta dei du vil ha. Med denne lærdomen kan ein berre
sole seg i millionar av kompliment og ha det heilt fortryllande
fantastisk. Kvart einaste øre og minutt vi brukte var gull
verdt. Det eksotiske landet er eit hav av fargar, livsglede,
musikk, dans og pene menneske. La Habana er den friskaste,
vakraste og mest sjarmerande byen eg nokon gong har sett.
Eg har ikkje ord...
Men no er eg heime og har så vidt vakna etter den brå
overgangen frå draum til daglegliv. Varme og sol er velsigna
humørsprøyter for dei grå i det kalde nord, slik at nokon
får lyst til å synge og danse litt oftare enn berre laurdag
kveld. Og kanskje bli litt meir lik cubanarar - kontaktsøkande,
spontane og ærlege.
Elisabeth Hægeland
17.04.02
