Over havet etter eventyr
 |
KONSPIRATORENE. Nina Mugahl, Sindre Westgaard
og Nick Smith var pådrivarar for den fyrste årlege
SSF-spelkongressen til sjøs.
|
Rollespelande landkrabbar prøvde seg som
sjøfararar då Studentenes Spillforening (SSF) forflytta
seg frå Kvarteret til Englandsbåten M/S Jupiter. Studvest
sine utsende mønstra på det som viste seg å bli ei ferd
med høg stemning, daud manns kiste og nok rom til å tilfredsstille
ein kvar skjørbukherja pirat. Men no går det kanskje litt
fort fram her. Ei reportasje som denne burde nesten ta
til slik: Det var ein gong eit snes rollespelarar som
drog over havet for å feire ettårsjubileet til SSF. Blant
frekke, eldre damer med hornbriller og klåfingra, ølhungrige,
førtiårgamle menn skulle spelfantastane få boltre seg
i kamp med mellom anna frekke, stygge orkar med hornhjelmar
og klåfingra, blodhungrige, århundregamle vampyrar. I
spissen for rollespeleldsjelene stod Nina Mughal, leiar
i SSF. Saman med Sindre Westgaard, Nick Smith og Kim Lelienhof
la ho til rette for SSF sin tur, ein tur som i utgongspunktet
skulle vere eit spelecruise for alle spelklubbane under
Bergen Spillforening. Denne spelforeninga er ein paraplyorganisasjon
for spelarar av sjakk, bridge og poker, og Nina fortel
at SSF lenge har ynskja å innleie samarbeid med desse.
Turen som ikkje lenger fanst
Men planane skulle vise seg å ikkje berre endrast,
men faktisk opphøyre å eksistere. I siste liten meldte
Bergen Spillforening avbod, og SSF sat att med tjue oppglødde
rollespelarar som ville dra på ein tur som ikkje lenger
fanst.
– Spillforeninga hadde fått for få påmeldte, og måtte
difor leggje turen på is, utdjupar Nina.
– Men ein skuldlaus kommunikasjonssvikt førte til at vi
ikkje fekk vite dette. Difor haldt vi fram med planleggjinga.
Det var ikkje før vi tilfeldigvis tok kontakt med FjordLine
at vi fekk høyre om endringa i planane. SSF sat att med
betalande deltakarar som forventa spelbar heisatur med
Englandsbåten, noko som gjorde situasjonen vanskeleg for
styret.
– Då eg tok kontakt med FjordLine fekk eg vite at saksbehandlaren
vår hadde slutta, noko som vidare kompliserte situasjonen,
sukkar Nina. Men SSF-styret ga seg ikkje, og gjennom heftige
forhandlingar med FjordLine fekk SSF same premisser for
avtalen som før. Men vart turen noko mindre spanande for
dei tjue deltakarane av den grunn?
 |
KONTROLL PÅ KONTINENTET. Sindre måtte likevel
gje tapt i spelet Age of Renaissance då overmakta
vart for stor.
|
Med terningar i bagasjen
Det var ein oppglødd og variert gjeng som stod og
venta ved Rosenkrantztårnet då Studvest sine utsende møtte
opp måndag 15. april. Klare for tre dagar kontinuerlig
rolle- og brettspeling hadde gjengen, med ein forbausande
høg prosent jenter, mellom anna planar om å risikere kontroll
på kontinentet. Dei fleste kjende ikkje einannan til å
byrje med, så stemninga var kanskje noko spent, men det
gjekk heller kort tid før det endra seg. Om bord i båten
fant ein raskt ut kva som var den raskaste vegen frå konferanseromma
der spelinga skulle foregå til baren og taxfreebutikken,
ei rute dei eldste av deltakarane nytta flittig under
heile turen. Englandsbåten er for mange synonymt med fest
og spetakkel, og sjølv om det gjekk meir i orkedreping
og landsovertaking for denne gjengen, var nok ikkje alle
i naboromma like begeistra for nachspiela som avrunda
spelkveldane. Gruppa var delt opp i puljer med speling,
og for gamle travarar på RegnCon, den årlege rollespelkongressen
i Bergen, minna det om spelkongress til sjøs, eit inntrykk
som sat att hjå fleire av dei Studvest snakka med. Ein
av desse var Raymond Kristiansen frå RegnCon-styret, som
var med på turen.
– Dette må vi definitivt gjere meir av, var grei beskjed
frå ein godt nøgd RegnCon-pamp, som oftast observert med
eit glas whisky i handa.
Spionasje ombord
Alt var likevel ikkje nøyaktig som det virka i gruppa.
Enkelte vart fôra med informasjon som fekk dei til å sjå
meir og meir skeptisk på dei andre turdeltakarane. Arrangørane
hadde laga til eit aldri så lite laiv - ei slags blanding
av rollespel og friteater - som vara gjennom heile turen.
Det viste seg nemleg at ei gruppe forskarar hadde kome
over ei ny energikjelde, som ville revolusjonere kraftindustrien
i verda. Sjølvsagt var mange tvilsame fraksjonar på jakt
etter denne nyvinninga, og spelet var eit faktum. Prega
av misforståingar gjekk likevel ikkje laiven så godt som
gjerne planlagd, spesielt ikkje då to relativt nye, kvinnelege
rollespelarar på finurlig vis kuppa heile spelet. Akkurat
dette såra nok eit par gamle ringrevar sine byrgskapar,
og alle var kanskje ikkje like nøgde som dei to.
– Det hadde fungert betre med eit godt, gamaldags mordmysterie,
meinte Katrine Rasmussen mot slutten av turen, og tankane
flaug fort til Agatha Christie sitt klassiske mordcruise
«Mord på Nilen». Ho meiner likevel det er grunn til å
tru at alle deltakarane som involverte seg hadde det moro
med laiven, om enn spesielt dei to kupparane.
Den fyrste av fleire
Den slitne gjengen som gjekk attende i land i Bergen den
17. april, utan å verte stoppa i tollen må det merkast,
var klar i sin knusande dom: Turen var, trass i det låge
deltakartalet, ein suksess, og planar om nye, liknande
turar var allereie heftig samtaleemne. Mellom anna RegnCon-leiar
Stein C. Llanos meinte at ein skikkeleg rollespelkongress
til sjøs burde vere ferdig arbeid, og halvdårlege namneforslag
som SjøCon og OilCon florerte utan at nokon greidde å
bli einige. Men romen tok likevel aldri slutt. Så då er
det eigentleg berre å setje seg attende på daud manns
kiste og synge ei gamal sjørøvervise, for rollespelarar
er kjend for å alltid vere seint ute, og karaokebaren
var allereie stengt når dei endeleg fekk somla seg opp
dit. Burde kanskje dei andre passasjerane vere takknemlege?
Til bords med hobbitar
|
 |
Leikestove. Kva kjem no? Utolmodige rollespelarar
ventar på eventyr.
|
Med nervene på høgkant set eg med ned ved
bordet. Saman med meg sit ein hobbit, to menneske og to
dvergar, klare til aksjon. Eg er for høvet alv, og skal
i kamp for fyrste gong. At dei andre er drevne rollespelarar,
gjer ikkje saka mykje betre. Namnet får eg velja sjølv.
Diamya Tria kling godt i øyrene mine, sjølv om eg ikkje
kan forklare det. Så sit eg der, omgjort til alv i ei
framand verd, saman med karakterar som Wilhelm von Vieser,
Bombur Bigfoot og venene deira. I tillegg sit ein sentral
person med nasen i ei bok ved bordenden. Den allmektige
spelleiaren, eller gamemasteren(GM), han som set grenser
for handlingane og seinare flytter dei. I utgangspunktet
verkar dette heller søkt. Seks relativt vaksne menneske
sit rundt eit bord med terningar og blyant, drep orkar
og goblinar, er på lag eller mot kvarandre alt ettersom.
Målet er å vinne, men eg har forstått at det er vegen
fram som er poenget.
 |
MURDER ON THE DANCEFLOOR? Katrine og Marianne
møtte inga motstand frå det eldre klientellet i
kampen om det glisne dansegolvet på Englandsbåten.
|
Lagnadsspel med terningar
Det heile byrjar roleg. Alle i gruppa må bli trygge på
seg sjølve og kvarandre fyrst. Terningar rullar og eigenskapar
vert fordelt. Somme vert sterke eller raske, andre vise
og venskaplege. Eg blir ein akademikar, ein student. Etter
litt diskusjon får alle lov til å velje hår- og augefarge,
i tillegg til rase. I akkurat dette spelet vert høgde,
smidigheit, alder og andre karaktertrekk nøye fordelt
etter tabellar og terningar.
– Kvifor er de saman? spør GM etter å ha informert gruppa
om kvar dei er på veg. Han vil at alle legg fram sine
historier, og litt av kvart kjem for ein dag. Her er to
dvergekrigarar, og to menneskekrigarar, ein akademisk
alv, og ein tjuvaktig hobbit. Dette er fyrste barriere
for ein ny rollespelar. Kva skal ein seie? Fantasien tek
ei pause; Kva gjer ein alv? Kvifor slår ein alv seg saman
med dvergar og hobbitar og går mot ein framand by? Eg
høyrer litt på dei andre, dei spinn saman ei historie
om krig og ynskje om auka velstand.
– Kva har skjedd tidlegare? seier GM på ny.
- Diamya Tria, kva gjer du her? Det er berre å kaste seg
ut i det. Eg rotar fort opp eit ønske om lærdom, om intellektuelle
kapasitetar som vistnok skal finnast i denne nye byen,
om den tryggleiken som samhald gjev, og som eg difor søkjer
i denne krigerske gruppa. Bokleg som eg er, er det trygt
å reise med krigarar. Ingen ser ut til å tvile på historia,
fyrste hinder er passert.
– Eg stel, men det veit dykk ikkje, seier hobbiten. Slik
er det berre. Historia avgrensar seg på denne måten. Gruppa
held saman og splittar seg opp. Når to eller tre er borte
frå gruppa kan dei naturlegvis ikkje få med seg kva som
skjer med dei andre, heller ikkje om dei søv eller er
medvitslause. Saman med den tjuvaktige hobbiten får eg
tre gullmynter for å gå og leie rom, når rommet kostar
ei mynt delar vi fortenesta. Dei andre rundt bordet veit
ingenting, og vert aldri informert.
|
 |
TAPT BAK EIN STOL. Rollespelarar på ville vegar
i Newcastle.
|
| |
 |
| |
STILLE FØR STORMEN. Røykjepause mellom
slaga.
|
Rasistisk dobbeltspel
Med ulike rasar samla kan det lett oppstå kranglar. Eg
lærer at dvergar og alvar er bitre fiendar, og når dvergen
i tillegg er krigar og alven student, må noko skje. At
det eine mennesket i flokken, Wilhem, er ein konspiratør,
hjelp heller ikkje, han mjølar si eiga kake og pratar
alle etter munnen.
– Alvar har ikkje bakkekontakt, seier dvergen Bombur.
Wilhelm er tilsynelatande einig, men byter raskt side.
Han snur seg mot meg og godsnakkar:
– Dvergen er ein uvitande idiot utan sans for kultur,
er bodskapen. Både dverge- og alvekarakteren er lukkeleg
uvitande om dobbeltspelet, sjølv om spelarane har høyrt
kvart ord. Vel framme i byen herskar naturleg nok kaos.
GM spelar alle personar gruppa kjem i kontakt med, som
vaktsjefen Steiken, undergrunnsfiguren Geiten, tilfeldige
krovertar og andre skumle typer. Fyrste oppdrag kjem snart.
Det er lumske typer i kloakken, og vi skal få dei ut.
Men fyrst er det mat. Hobbitar et, som mange veit, åtte
måltid kvar dag, dvergar vil ha dvergebrygg, og alvar
er fine på det. Rollespelverda er full av sanne stereotypar;
det du ikkje er må du kjappe deg å bli.
