Kvalitet og kvantitet...
Kvalitet og kvantitet... Det var en travel dag. Eg hadde
ikkje bruk for meir trøbbel og irritasjon enn eg klarte
å lage sjølv. Eit par menn i uniform klarte kjapt å gjera
vondt verre. «Kor langt skal du? Berre til NHH? Åja, da
kan du ta neste buss.» OK, flott at bussen til NHH nå går
kvart femte minutt, berre du byter haldeplass, men når nesten
fulle bussar ikkje skal fyllast fordi «den neste kjem snart»,
er det liten vits. Fyrste buss tapt.
Så eg hoppar på neste buss, både 70 og 80 og alle dei andre
går til økonomihimmelen, alle vegar går til Rom. I beste
busstid gir eg mannen 500 kroner og ber om to. «Har du ikkje
mindre? Neivel, den kan eg ikkje veksle.» Uniformgrisen
ser ublidt på meg. «Men det er alt eg har», prøver eg spakt.
«Jaja, synd for deg, du har eit problem», er svaret. Eg
har eit problem! Ikkje dei Galne og Asosiale, Ikkje Anvendelege
(aka GAIA) bussane og førarane deira. På ein dårleg dag
skal det langt mindre til for å irritere meg. – Kallar du
dette service, rasar eg mot overmakta. På ekkelt bergensk
kjem kongesvaret: «Forventar du service? Av kven da?»
Reisefølget mitt grip inn og betaler dei 40 sure kronene
til mannen, og vi set oss ned. Hadde dette vore einaste
gongen før nevnde GAIA har irritert meg, skulle eg med glede
gått inn for eit større kollektivtilbod i den regnfylte
byen mellom alle haugane, men slik er det ikkje. Fleire
bussar vil utan nåde føre til fleire buss– sjåførarar, og
det trur eg ikkje eg taklar.
Sist eg tok bussen var nemleg enno verre. Eg skulle på
jobbintervju langt ute i periferien, where the sun never
shines og bussen går ein gong i halvtimen. Eg var nesten
presis – det er min menneskerett å feile innimellom, særleg
sidan GAIA gjer det jevnleg. Eg sprang mot klokka, sekunda
gjekk fortare enn beina mine. Joy o joy, bussen sto der
enno. Kryssar eit gangfelt med armane vinkande meir hektisk
enn tilskodarane den gong Titanic seila frå Southampton,
men like forgjeves. Blinkljoset på, den kvinnelege uniformmasochisten
ser meg tydeleg nå. Eg sprang mot neste gangfelt med enno
større fart og med høgare handføring. Eksosen frå bussen
vart tjukkare, ho trakka på gasspedalen. Eg kom neste fram,
skulle berre over vegen. Da set ho doningen i gang, vinkar
på Mette Marit-vis og køyrer sin veg. Att står eg, utan
buss, og med kort veg til drosjehaldeplassen. Det vart minibuss
til intervjuet, med triveleg drosjesjåfør. Eg vart glad
att, og fekk sommarjobb, GAIA til tross.
Åsta Ytre
15.05.02
