Sideregn
Av og til, ikkje så reint sjeldan faktisk, her i Bergen,
regnar det vassrett. Det regnar direkte inn i øyra, utan
mellomlanding. Dråpane kjem ikkje lenger frå himmelen, men
frå Voss kanskje. Eller Sverige. Under slike absurde tilhøve
går det ad undas med alle amatørmessig borne paraplyar.
Når det regnar horisontalt er det berre proffane som meistrar
denne høgverdige kunsten, så ufråvikeleg fundamentert i
reaksjonsevne og koordinasjon. Dersom ein slett ikkje er
nokon stor paraplyberar - eg kjenner fleire som ikkje er
det - vert innretninga utan unnatak vrengd når det er sideregn,
som om reisverket var laga av skjelettet til ein langføtting.
Sei at ein av desse litt middelmåtige paraplyberarane
er på veg over Puddefjordsbroen til dømes, ein tidleg morgon
med vassrett regn. Då skal ein ha takk. Puddefjordsbroen
inneber høgareliggande strok, og om ein til alt overmål
har berga seg turrskodd dit, så kan ein i alle fall vere
sikker på at kastevindane brukar mindre enn tretti sekund
på å vrenge det skjøre skjoldet ein ber til sitt spake forsvar.
Flopp, seier det, og så står ein der med ut-inn paraply,
medan regnet fyk rett inn i øyra, til stigbøyelen og hammaren
og alt det der.
Det er lett å miste perspektiva, og synest at det ikkje
er så greitt, då, dette livet. Det står ein gjerne der og
synest, på toppen av Puddefjordsbroen. Utan jakke. Det verste
av alt når ein står slik er likevel ikkje vinden som kjem
frå alle kantar, full av regn. Det er syklistane. Dei fyk
forbi med morgonfriske roser i kinna, forskriftsmessig kledde
i HellyHansen-regnty, opplyste av ukritiske mengder refleks.
Vasspruten står i overmodig og usolidarisk fontene frå bakhjula.
Desse pompøse bakhjulsfontenene treff ikkje så reint sjeldan
den som står utan jakke, med dei blafrande restane av ein
vrengd paraply, på toppen av brua. Som om det er råd å verte
våtare. Og då tenker den nedvatna personen kanskje, i si
totale verjeløyse, at slikt sideregn er livsfarleg. Slikt
sideregn er unormalt og livsfarleg; eit varsel om global
oppvarming og nærståande kriser. Horisontalt regn er eit
dommedagsteikn. Er ikkje det innlysande? Ein dag kjem slikt
sideregn indirekte til å forårsake ei ulukke. Kanskje kjem
ein til å køyre ein ut-inn paraply opp i nasen på ein syklist.
Det er mogleg. Om dei ikkje passar seg.
Slik tenker ein av og til på toppen av Puddefjordsbroen
når regnet ligg flatt. Til og med snille jenter tenker slik
då. For ein er så utoleleg blaut. Naturlovene er oppheva.
Regnet kjem frå sida.
12.02.03
