Dess fleire strutsar,
dess meir sand
GRUNDE GRIMSTAD
Ansvarleg redaktør
Det var eigentleg to ting eg hadde lova meg sjølv aldri å
gjere på leiarplass, fordi det er så gudsjammerleg kjedeleg
og oppatt togge. Det eine var å hetse KrF, det andre var å
bruke uttrykk av typen: «No må politikarane snart gjere noko...»
Det er med sorg å melde at eg her kjem til å bryte begge desse
gode forsetta. Sist veke blomstra debatten om sprøyterom for
byens narkomane opp att, etter at Studvest gjorde sak på tilhøva
på Studentsenteret. Overdoser og avstengde toalettbåsar med
blodsøl er kvardagen der.
Tanken bak offentlege sprøyterom er at dei narkomane skal
sleppe å setje sine skudd i full offentlegheit, og utan å
døy av overdose, fryse ihel eller vere ein trussel for sine
omgjevnadar. Eit sprøyterom må sjølvsagt setjast i samband
med andre tiltak, og vere eit samarbeid med politi og fengselsvesen.
Det var akkurat det dei gjorde i Frankfurt rundt byrjinga
av 90-talet. Då døydde det like mange av overdoser der som
det gjer i Oslo i dag, og politikarane bestemte seg for at
nok fekk vere nok. Effekta av tiltaka var at talet på dødsfall
gjekk mot marka som ein stein.
Her til lands hadde vi i fjor 338 overdosedødsfall, og Noregs
narkotikaproblem er i dag så stort at det vekkjer oppsikt
i utanlandsk media. Likevel, Bystyret i Bergen har bestemt
seg for at sprøyterom skal vi ikkje ha. Sjølv om vi gjerne
skulle unngå det også, er det vanskeleg å late vere å nytte
floskelen strutsementalitet . Som kjent består denne i å stikke
hovudet i myra, og tru at problemet er borte når ein ikkje
ser det lenger. Kanskje vil nokon kritisere den tabloide biletbruken
på framsida av førre utgåve av Studvest. Vårt forsvar er at
denne saka fortener all den publisiteten ho kan få. Det sit
nemleg ei rekkje menneske rundt omkring i denne byen som helst
ser at problemet enno ein gong vert kosta under teppet, slik
det har vorte gjort når sprøyterom tidlegare har vore oppe
til diskusjon. Mellom desse er KrF si bystyregruppe, som kategorisk
motset seg eit offentleg sprøyterom. Grunngjevingane er at
det kan føre til sniklegalisering og ha ei uheldig signaleffekt.
- Kan vi be om å få vite kva signaleffekt dette skulle vere?
Trur dei kanskje at ungdomen gjeng rundt og tenkjer: Den som
berre hadde hatt eit sprøyterom, då skulle vi jammen prøvd
denne narkotikaen som bystyret snakkar så varmt om. Hvis vi
ikkje likar det, kan vi jo berre slutte. Hvis det er tilfelle
har vi sørgelege nyhende til dykk: Våre medmenneske i Nygårdsparken,
og andre aktuelle brukarar av eit sprøyterom, har forlengst
passert stadiet der ei signaleffekt frå bystyret betyr noko
som helst.
Dette er ikkje snakk om ei slags skulefritidsordning for
narkomane. Her handlar det om å redde liv. Og det plar vanlegvis
vere eit mål som er godt nok til å heilage dei fleste middel
(med mindre det då gjeld annanrangs menneske). Dei narkomane,
som sjeldan er innom lobbyane rundt bystyresalen, er også
menneske. Dei likar ikkje å la ein fireåring sjå dei stikke
sprøyter i arma i full offentlegheit. Og å få hjartekompressjon
medan ein ligg i andre folks urin og blodrestar på eit offentleg
toalettgolv, bidreg heller ikkje til auka sjølvkjensle. Men
inntil vidare er det Universitetet som, ufrivillig, ubetalt
og ukvalifisert, må ta på seg å drive sprøyterom for byen.
Heldigvis har Gud valt seg ut andre folk enn KrF si bystyregruppe
som reiskap når han vil redde livet til narkotikamissbrukarane
i byen. Den oppgåva har han gitt til dei ansette på Studentsenteret
og tilfeldige forbipasserande, som ikkje kan late vere å bry
seg om sine medmenneske.
12.03.03
|
