Tilbake til Leninhøyden
GRUNDE GRIMSTAD
Ansvarleg redaktør
Frå tid til annan møter ein folk som gjerne vil fortelje
om kor mykje meir engasjerte studentane var før i tida då
dei sjølve studerte. Anten det er strigla folk i dress, som
har gitt opp sine fordums ideal, eller gamal-raddisar med
islendar, hestehale og solid måne, har dei begge den same
bodskapen: «På syttitalet, guten min, då var det sving på
sakene.» Den tida Nygårdshøyden framleis gjekk under namnet
Leninhøyden. Då det var vietnamkrig, jesusbevegelse, sandalar,
hår under armane og gode greier. Revolusjonære studentforeiningar
styrte butikken og kuppa det som var av studentorgan ved å
hale ut generalforsamlingane til langt på natt, og så ta avstemminga
når alle andre hadde gått heim. Sidan den gongen har det visst
berre gått nedover med engasjementet, og vi må kanskje vere
einige med dei i dette.
Likevel er det mange studentar som vil gjere si stemme høyrd,
men i fleire år no har ein mangla gode saker å kjempe for.
Antiglobaliseringsrøysla som vaks fram etter Seattle-demonstrasjonane
i 1999, virka lenge som eit lovande objekt. Den røyrsla stagnerte
på eit punkt. Dels fordi dei mangla einsretting og klart definerte
fiendar, dels vart dei finta ut av medieslu politikarar som
lukkast i å framstille dei som bortskjemde middelklasse-sutrekoppar.
Antikrigsrøyrsla såg ut til å gå same vegen etter at krigen
i Afghanistan vart skuffande kort og lite blodig, og ikkje
mobiliserte det store engasjementet. Men så vart det tale
om krig i Irak, og brått vakna folk til liv. Dette var kanskje
litt uventa for nokre, men kanskje kryssa USA og England ei
grense for kor mykje vissvass ein kan tre ned over øyra på
normale folk, før dei reagerer. (Sjølv om USA skrønar så godt
at dei byrjar å tru på det sjølv, og vert oppriktig overraska
når amerikanske styrkar møter motstand i staden for å bli
møtt som heltar.)
Eg vil nytte leiarplassen denne gongen til å takke alle som
har stilt opp på demonstrasjonar, debattar, skrive avisinnlegg
og ellers nytta sitt engasjement eller si kompetanse til å
slåst mot dumskapen som regjerer i Washington og Downing Street.
Vi må tru at det nyttar, sjølv om det er eit godt stykke
frå visesang på Muséplass til paradigmeskifte i Pentagon.
Og sjølv om demonstrasjonane i dag er berre fjerne ekko av
studentrøyrslene på seint seksti- og tidleg syttital, då dei
stengde ned universiteta i vekesvis for å vise sin motstand.
Men å demonstrere i dag er ikkje like lett som på syttitalet,
fordi alle og ein kvar no til dags veit at det er media som
set stemninga meir enn noko anna. Media er vår tids propaganda.
Å skråle rundt på gatene med ein plakat følest kanskje bra,
men er på langt nær så effektivt som å snakke rundt ein journalist
til å presentere ditt syn på redaksjonell plass. No til dags
vert vi stadig flinkare til å manipulere hjernene til kvarandre.
Men dei flinkaste i dette faget er dei med mest pengar, og
det gjer det vanskeleg for studentar å kjempe mot overmakta.
Så difor: Skaff deg kompetanse, bli god i det du gjer og få
deg ei stemme. Og framfor alt, engasjer deg i di samtid no,
og ikkje la deg sløve ned av koselig familieliv, arbeid eller
hjernedød tv-underhaldning.
Det er framleis ei fare for at engasjementet rundt denne
krigen ebbar ut. Spørsmålet er om dette engasjementet vil
overleve påskeferie og eksamensangsten som råkar for fullt
i mai. Men uansett, til alle dykk som var med i demonstrasjonane:
Godt jobba så langt. Meir slikt!
02.04.03
|
